Kayıtlar

her daim yeni başlayanlara

Resim
iç denetimin ilk günlerinde günlük gerçekten de acayip bir moralizeydik.. yani coşku had safhadaydı.. eğitimlerin biri biterken diğeri başlıyor.. gün görmüş eyvan geçirmiş üstatlar bize tee anglosakson memleketlerindeki uygulamaları anlatıyorlardı zevkle ve bir görev bilinci içersinde.. bizde de olur mu ki diye düşünmüyorduk bilem.. imanımız kaviydi.. şüpheye yer yoktu.. ve sonra ışıklar biraz azaldı sanki.. zaman içinde ortam loşlaştı.. nayır nolamaz göremiyorum olayına girdik en ediz hunundan .. keza çarşı öyle değildi.. beklentiler.. beklenmeyenler.. hiçbir şey istemeyenler.. her şey çok farklıydı bize anlatılandan..  seyrü sülükte devam eden bazı iç denetçilerin cezbe halinde yaptıklarını dinledik sonra.. menkıbe tadı vardı hepsinde.. programı onaylanmadığı için idare mahkemesine dava açan duydum mesela ya da yine programı onaylamayan üst yöneticinin arabasının önünü kesenleri işittim.. cezbe halinin dışa vurumu diye niteledim hepsini.. ve dilden dile aktardık bunları sonra.. ...

cosonun "risk"i yok bizde

Resim
geçen günkü iç kontrol eğitiminde aklıma bir şey takıldı günlük.. bizim bu iç kontrol sistemi ile ilgili hani canım.. yoksa başka neyle ilgili olacak..😀 bizim işimiz bu biliyorsun: iç kontrol.. ekmeğimizdeyiz, iç kontrolün peşindeyiz..😝 memleketin bütün tersanelerinde, her bir yerinde tesis edeceğiz inşallah.. daha doğrusu idareler tesis edecek biz müesses nizamı denetleyeceğiz.. neyse ne.. konu bu değil zaten..  kahramanlık türküleri değil.. konu iç kontrol var ya hani coso’dan mülhem.. heh işte bildin.. onun ikinci bileşeni ile alakalı. . ikinci bileşen yani risk değerlendirme yok günlükçüm.. nası😎 mı yok bildiğin gibi yok işte.. keenlemyekün olayı yani .. bakıyorum kurum ve kuruluşlardaki eylem planlarına.. aaaa o da ne risk hiç yok.. “reca ederim beyefendi müessesemizde risk olmaz” diyor tüm yetkililer.. ben de onlara "güzel olduğunuz kadar da peşin fikirlisiniz" diyorum..  yani dolayısıyla bizim 5 katlı devasa iç kontrol binasının ilk katı var.. sonra birden üçe at...

lidyalıların bastığı parayı bastı "who" buldu

Resim
hani lidyalılar parayı buldu ya günlük.. tamam şimdi lidyalılar parayı buldu, faturaları biz ödüyoruz iğrenç esprisini yapmayacağım.. ancak bir tespitte bulunacağım.. para ekonomik bir terim gibi durulabilirse de parayla en yakın teması olan ikinci zümre (zaman zaman birinciliği ele geçiriyor) finansçılar, iktisatçılar değil sağlıkçılardır diyebilirim.. tabi ki de aralarında gayet saf ve temiz duygularla faaliyet gösterenler vardır.. amma benim gözlemim genelde bu yöndedir..  belki işin doğası budur belki de insanların en zayıf olduğu sektör olduğu için (yani talep esnekliği olmadığı için) bu durum ortaya çıkmaktadır.. vaktiylen koskoca bir üniversitenin bahse konu sektör kökenli bir yöneticisinin kendi mutemet alındısı ve mutemeti olduğunu; dahası adamın onca idari iş altında sabahın köründe gelip ameliyat yaptığını öğrenince epeyce şaşırmış ve durumu yadırgamıştım..  neyse bu konuya nerden geldin diyecek olursan zihnimin nedense son dönemde artan pıhtı atma, beyin kanaması...

bilenlere selam olsun

Resim
nesiller çok çabuk değişiyor dönüşüyor günlük.. eskiye oranla değişim hızı acayip arttı.. bunu en iyi gözlemlediğim yer ders verdiğim sınıflar oluyor.. şakalar bile dönüşüme uğruyor, üzerinde durduğu arka plan kaybolunca derisi dökülmüş bir kafatası gibi anlamsız sırıtıyor..  bu aslında iyi bir şey.. yenilenmek ileri gitmenin tek koşulu .. burada en büyük problem değişememek ya da değişmemek yani direnç göstermek.. bu noktada da zamanın acımasızlığı çıkıyor ortaya.. değişmeyeni affetmiyor.. kaldırıp kenara atıyor.. bir de yolkesenler var tabii.. onlar hepten fecaat oluyor.. duvar fonksiyonu eda ediyorlar.. enerji çalan insanlar bunlar.. her cümleleri “bizim zamanımızda…” diye başlar.. hep mazidir yaşadıkları ve mazi kalbimde bir yaradır en acılısından 😆 .. hep “kutsaldır” geçmiş bu veteranlar için.. halbuki çoğu kez yaşanılası da değildir anlatan için bilem .. bunlar geçmişe özlem duymazlar aslında, yeni olan her şeyi kötü görürler.. bu tiplerin en tehlikeli olduğu yer bir kurumda...

babamın işi mi?

Resim
çalışmak acı mı günlük.. çalışmak zorunda olmak hususunda ne dersin.. keza bu bağlamda kafama takılan bir kalıp var.. dillere pelesenk olmuş (nedense hep böyle işe gelen şeyler pelesenk olur da hiç aleyhe gelen şeyler pelesenk olmaz) “babamın işi mi” ifadesi.. bu genelde kamuda olur, keza Yunusun dediği gibi kamu alem birdir bize .. özelde neyin pek olmaz bu.. hatta özelde çalışanlar işyerlerini ve patronlarını daha fazla sahiplenirler.. kendilerine işyerinde ne kadar kötü davranılsa da şirketleri hakkında konuşurken “bizim şirket” muhabbeti yaparlar..  gel gör ki kamuda iş daha farklıdır.. bazen hiç çalışmak istememekten bazense çalışıp da karşılığını görememekten mütevellit “amaaaannn babamın işi değil ya bana ne” kalıbı devreye girer.. alegorik bir ifadedir aslında nerden baksan.. burada baba figürü zengin iş veren finansör, (bizim aile filmindeki) fabrikatör saim beyi temsil ediveriyor.. şöle ki burada “çalışan” şunu demektedir: ah bea babamın işi olsaydı dört elle nasıl da s...

dedem ve ben

Resim
bir akşam üstünü düşünüyorum şimdi.. sen işten geliyorsun.. gene elinde torbalar.. yorgun.. malta çarşısından bu yana.. bize fatihten esintiler getirerekten .. ve ben sokakta oynuyorum kahalbaşı sokakta .. hava ağır, gri bir rengi var gökyüzünün bir aralık ayı olmalı.. iyice üşümüşüm.. ya da bir pazar gününü anımsıyorum.. öğle namazından hemen sonra.. bu kez eminmolla sokakta yız.. ve sen her pazar günkü rutinine uygun şekilde cami çıkışı bize geliyorsun.. cebinde dido çikolatası var..  tüm sokaklarıyla topkapı, tüm mahalleleriyle fatih.. hep senle bezeliydi sanki.. senin bir izin vardı.. küçük dükkanının olduğu akdeniz caddesi nde ya da hemen berisindeki akşemsettin caddesi nde ve illaki bu caddenin başındaki mimarsinan mescidinde.. kokun sinmiş adeta.. her köşe başında karşıma çıkacaksın sanıyorum..  sonra hep anlattığın hayat hikayen canlanıyor gözümde.. çektiğin çileler.. zor yıllar.. annenin ölümüyle duyduğun hüzün .. hepsi kafama işlenmiş sanki..  ne kadar da ...

çok hoştur ama banane

Resim
evet günlük denetim sadece ve her şeyden önce denetimdir.. iç denetimi denetimden ayıran şey karşılıklı olmasıdır.. yani TDK’nın da kabul ettiği veçhesiyle iç denetimde olay denetişimdir.. bunun çok sevindirik, şirin boyutu vardır.. yok efendim tek sesli olmaktan iyidir.. yok efendim farkındalık artar şu bu.. hepsine eyvallah.. ne var ki bazen acaba bu elbise fazla bol mu geliyor kurumlara diye sormadan da edemiyorum.. düşünüyorum yani zaman zaman.. özellikle denetişimin maksimum olduğu bulgu paylaşımında bu düşünceler dört tarafımı sarıp sarmalıyor handiyse –hatıralar dört bir yerini sardığından nefes alamayan muazzez abacı gibin ben de- nefes alamıyorum.. olayın bulguları gönderme noktasında bir sorun olmuyor.. sonra kapanış toplantısı yapılıyor.. burada da hep gülücükler, temenniler.. aman efendim ne güzel tespit etmişsiniz şeklinde ara gazları.. yani her şey tıkırında gibisinden duruyor..  filmin koptuğu yer bulgulara cevapta oluyor.. neler neler yaşanıyor bu noktada bir görsen...