dr. cem çetin

günlük, bazı insanlardaki zeka parıltısı bana çok ilginç geliyor.. çok çalışmıyor genelde bu kişiler.. ancak yaptıkları bir işle yahut verdikleri bir fikirle yepyeni ufuklar açabiliyorlar.. hani diyorum acaba bir de bunlar çalışsalar nasıl olur.. ortaya kim bilir neler çıkar.. ancak bir de konunun başka bir boyutu var.. belki de bu insanlar böylesi zihinsel açılımları işin çok işine girmedikleri için yapabiliyorlardır .. yani geriden baktıkları ve olay karmaşasına girmedikleri için bizim bulamayacağımız çözümler bulabiliyorlardır.. tıpkı düzlemden bakan bir kişinin ağaçlar ya da ağaçlar görmesine karşılık tepeden bakan birinin ormanı görmesi gibi.. belki de çok çalışan insanlar kadar ekibe az çalışıp değer katan kişileri de dahil etmeliyiz..  misal sergen.. kendi kabul etmese de fazla koşan, antrenman seven bir topçu değildi ama yeteneği sayesinde pek çok kilidi açan kişi olmuştu takımı adına.. denetim elemanlığı sürecimde de gözlemledim böylesi insanları.. işe geç gelen, erken ayr...

çalışmak acı mı günlük.. çalışmak zorunda olmak hususunda ne dersin.. keza bu bağlamda kafama takılan bir kalıp var.. dillere pelesenk olmuş (nedense hep böyle işe gelen şeyler pelesenk olur da hiç aleyhe gelen şeyler pelesenk olmaz) “babamın işi mi” ifadesi.. bu genelde kamuda olur, keza Yunusun dediği gibi kamu alem birdir bize .. özelde neyin pek olmaz bu.. hatta özelde çalışanlar işyerlerini ve patronlarını daha fazla sahiplenirler.. kendilerine işyerinde ne kadar kötü davranılsa da şirketleri hakkında konuşurken “bizim şirket” muhabbeti yaparlar..  gel gör ki kamuda iş daha farklıdır.. bazen hiç çalışmak istememekten bazense çalışıp da karşılığını görememekten mütevellit “amaaaannn babamın işi değil ya bana ne” kalıbı devreye girer.. alegorik bir ifadedir aslında nerden baksan.. burada baba figürü zengin iş veren finansör, (bizim aile filmindeki) fabrikatör saim beyi temsil ediveriyor.. şöle ki burada “çalışan” şunu demektedir: ah bea babamın işi olsaydı dört elle nasıl da s...