dr. cem çetin

Bazı insanlar hep seninledir günlük... Ne kadar yoğun olsalar da onlardan mutlaka vefa görürsün... Ararsın, dönerler. Yazarsın, cevap verirler. Araya yıllar girse kaldığınız yerden devam edersin... Buna karşılık bazıları için sadece faydalı olduğunda iyisindir... Bunlar tam neoklasik iktisatçılar mezhebindendirler ... 😛 Nitekim neoklasiklere göre kıymet, marjinal faydayla ölçülür... Senin marjinal faydan yüksekse kıymetlisin... Faydan azaldıkça kıymetin de azalır... Sıfıra yaklaştığında ise geçmiş olsun günlük... İlişkinin piyasa değeri kalmamıştır. 😄 İlk başlarda gayet insancıldırlar halbuki... Sana soru sorduklarında öyledir mesela... Özellikle denetim elemanıyken... Az bilerek gelirler... Öğrendiklerini sanarak yükselirler... Çoğu kez de koltuk değnekleriyle... “Yükselerek arşa değer belki başım...” (Bu başlıkta bir kitabım zamanını beklemekte...) Bu tür insanların temel düsturudur adeta... Ve bunları yalnızca iş hayatında filan da görmezsin günlük... Alelade bir...

Merhaba günlük... Bu hafta seninle futbol yorumculuğu üzerine biraz hasbihal etmek istiyorum... Daha doğrusu futbol yorumcularının eyyamcılığı, bugün ak dediklerine yarın kara demeleri, bir hafta göklere çıkardıklarını ertesi hafta yerin dibine sokmaları üzerine... Baştan söyleyeyim günlük... Biraz da kıskanıyorum bu arkadaşları. 😛 Öyle ya bizim mesleklerde konuşurken bir dayanak göstermek gerekiyor... Denetçiysen kanıtın olacak, akademisyensen kaynak göstereceksin, yazı yazıyorsan söylediğin şeyin altını dolduracaksın... “Bence böyledir” dediğinde bile bir densiz çıkıp “niye?” diye sorabiliyor... Futbol yorumculuğu öyle mi ama?.. Değil... Orada hayat çok daha güzel... Maç bitiyor, koltuğa kuruluyorsun ve başlıyorsun: “Bu hoca bu takımı çalıştıramaz...” “Bu çocuk büyük futbolcu olacak...” “Bu kadro açık ara şampiyon...” “Bu oyuncudan hiçbir şey olmaz...” Kaynak?.. Yok... Atıf?.. Ne münasebet... Metodoloji?.. Hadi ordan... Üstelik üç hafta sonra söylediğinin tam tersi...

Merhaba günlük... Bugün seninle iç denetimin sanatsal boyutu üzerine söyleşmek istiyorum... Tarihsel süreç içinde denetim olgusu farklı analojilerle ilintilendirilmiştir... Denetimi haksızla haklıyı ayırma bağlamında ele alan “kahramanlaştırma” görüşü ... Denetimi bir makine gibi gören ve “iyi bir organizasyon saat gibi işler, iyi tasarlanmıştır ve etkin bir şekilde faaliyet gösterir” şeklinde özetlenebilecek “sistem görüşü” vb... Ancak bunlar hep dışavurumsal bir algılamanın ortaya koyduğu tanımlamalar olduğundan yetersizdir kanımca... Çünkü denetimi dışarıdan tarif ederler... Denetçi ne yapar? Hatalıyı bulur... Doğruyu yanlıştan ayırır... Sistemin çarklarının düzgün çalışıp çalışmadığına bakar... E iyi de günlük, iç denetçi bundan mı ibarettir?.. Şu anda iç denetimin diğer denetim tiplerinden farklılığını ortaya koyabilmek için yapılması gereken, denetimi bir sanat olarak görebilmektir bence... “Denetim bir sanattır ve biz de birer sanatçıyız...” İddialı mı oldu?.. O...

Son dönemlerin moda sloganı “sınav stresini yenmek” ... Peki acaba sınav bu kadar kötü bir şey mi? Ya da sınavdan kaçınılabilir mi? diye soruyor insan... Hayatın kendisi başlı başına bir sınav... Bu dünyaya sınav için gönderildik... Sınav taa ana rahminde başlıyor ve kazanan hücre zigotu oluşturuyor. Sonra anne karnı bir sınav yeri... Vücudun bir başka beden içinde var olma sınavı... Ardından dünyaya geliş... Ağlayarak, acı çekerek... Ve anneden ilk ayrılışın elemini duyarak yaşanan bir sınav... Ardından yemek yeme sınavı... Müthiş bir mücadele bebeğin memeyi araması... Ve ardından yürümeye, konuşmaya çalışma... Evlilik bir sınav sonra... Akraba ve arkadaşlarla ilişkiler... İşteki tutumlar ya da ekonomik güçlükler karşısında kendin olma sınavı ... Ve en önemlisi de nefsimize rağmen insan olma mücadelesi başlı başına bir sınav... Ve gelelim strese... Hiç mi olmayacak yani hayatımızda? “Aman benim çocuğum böyle streslerden uzak kalsın... Üzülmesin, büzülmesin...” anlayışı ...

Denetçi eli diye bir şey var sevgili günlük... Denetçinin kötüyü çeken eli... Ve kesinlikle rastlantı filan da değildir. Bir çuval dolusu evrak alırsın ve seçtiğin örneklem genellikle problemli olanlardır. Bu belki de “el vererek/el alarak” üstattan çırağa geçen bir haslet... Yani şimdiki uygulamalar gibi yok en küçük kareler, yok ki-kare testi, şu bu değil... Doğrudan aktarımla geçen bir beceridir. 😎 Gerçi bazen denetim talihsizliği de olur. Misal bir mal müdürlüğü denetiminde üstadın veznedara hitaben: “Senin vergi iade fişlerine bakacağım. O doğru ise tüm ilçeninkiler de doğrudur... Ya da tam tersi.” dediği bir olayı hatırlıyorum. Vergi iade fişi eskiden olan bir uygulamaydı bu arada... Ve şimdi asgari geçim indiriminin bunun yerini aldığı sanılıyor. Neyse... Üstat şıpatanaktan veznedarınkinde bir hata bulmuştu. Veznedar kızardı... Bozardı... Üstat ise durur mu? “Tamam o zaman...” deyip bütün ilçenin evrakını incelemeye koyuldu. Ve fakat... Tek bir hata bile bulam...

Bazı kitapların insan için hikâyesi daha kapağını açmadan başlıyor. Demir Kırat benim için öyle bir kitap… Yazarı Mertcan Abbasoğlu, Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Sosyal Bilgiler Öğretmenliği bölümünden eski öğrencim. Yıllar sonra kendi yazdığı kitabı bana hediye etti. Bir hocanın eski öğrencisinin yazdığı kitabı eline almasının nasıl bir duygu olduğunu daha önce pek düşünmemiştim doğrusu. Okumaya başlayınca ister istemez öğrencilik yıllarına gittim. Mertcan ödevlere uzun cevaplar verirdi. Bildiğini anlatmayı severdi. Belki de bildiği hiçbir şeyi dışarıda bırakmamayı severdi desem daha doğru olacak. Ben de sık sık uyarırdım: “Mertcan, biraz daha kısa yaz…” Yıllar geçti. Mertcan bana bir roman hediye etti. Okurken gördüm ki bazı alışkanlıklar kolay değişmiyor. 😊 Uzun cümleleri hâlâ seviyor. Bazı olaylarda ayrıntıya da fazlaca giriyor. Birkaç yerde eski hocası olarak içimden yine “Mertcan, biraz kısalt…” dediğim oldu. Ama bu kez elimde bir ödev/sınav kağıdı değil, Demir...