dr. cem çetin

Yıllaaaar evveldi günlük... Yine yoğun bir denetim günündeydik. Bu seferki konu, denetçilerin en sevdiği, herkesin mutlaka bir şekilde eğildiği taşınırlar idi... Taşınır kayıt sisteminin pek de etkin çalışmadığına ilişkin birtakım tespitlerimiz mevcuttu aslında. Faraza taşınır olarak kaydedilecek bir emtiaya herkes kafasına göre bir ad verebiliyordu. Misal... Kırmızı kalemi ben “kırmızı kalem” , sen “k.kalem” , öbürü “kır kalem” şeklinde sisteme girebiliyorduk. Kalem aynı kalemdi ama sistemde handiyse üç ayrı şahsiyete bürünüyordu. 😛 Yani ortada bir standart meselesi vardı. Ancak yine de anlatacağım kadar vahim bir durumla karşılaşacağımı doğrusu tahmin etmiyordum. Neyse... Mevzuyla ilgili bir test şey etmeye karar verdik. İlgili birimin taşınırcısını çağırdım. Bu unvan da bana hep komik gelmiştir doğrusu... “Haydeee, taşınırcı geldi haaanımmm!..” 😁 Neyse, taşınırcı arkadaşımıza: “Bugünkü tarih itibarıyla sistemden bir envanter al bakalım, sayacağız,” dedim. Buraya kadar her şey n...

Geçen üniversiteye giderken Ayrılıkçeşmesi'nden minibüse bindim günlük... Araç tenhacaydı. Bir süre böyle devam ettikten sonra Murat Ay Turşucusu civarında —ki çok kıyak turşusu olup, bu anımı okuyaraktan beni ziyarete gelenlere istemeleri hâlinde bir bardak turşu suyu ısmarlamaktan büyük zevk duyacağımı buradan bildiririm 😛— minibüse orta yaşın biraz üzerinde olduğunu sandığım bir kadıncağız bindi. Elinde bir kedi taşıma kutusu vardı. Kutuyu benim yanıma bırakıverdi ve parasını ödemek için şoförün yanına yöneldi. Ben de kutuyu ve dolayısıyla içinde bulunan sevimli dostumuz kediciği düşmesin diye tuttum. Sonra eğildim... Delikli kapısından kendisine bir merhaba dedim. Kediciğin haberi var mıydı bu yeni tanışıklıktan bilmiyorum tabii. 😛 Parasını ödeyen hanım teyzemiz önce kediyi alıp arka koltuğa geçecek gibi oldu. Sonra benim kediyi sevdiğimi anlamış olacak ki vazgeçti. Yanıma oturdu. Kediciği kutusuyla beraber kucağına aldı. Ve başladı anlatmaya... “Bu benim kızım... Adı Şeker.”...

Evet sevgili günlük, bugün seninlen denetim sürecini biraz “konuşuk etmek” istiyorum... Bu konuyu belki biraz anlamsız olaraktan KİDEN'li  ve KİDEN'siz şeklinde ele almak mümkün... İÇDEN'le (yeni adıyla KİDEN) birlikte denetim raporlarına, süreçlerine bir standart geldiği muhakkak. Bunu teslim etmek lazım. Ammavelakin sistemin iç denetçiyi yoran bir tarafı da var: fazla kırtasiyecilik... Denetim başlatma modülünün faal kişisi başkandır. Başkan kişisi zaten hep en faal ve en yalnız adamdır ki bu başka bir yazının konusudur. 😛 Başkan ilk evvela “Denetim/Danışmanlık Seç” bölümünden başlatacağı denetimi seçer. Bu arada bu bölüm oldukça dar bir görüntüye/arayüze sahiptir. Pek de user friendly olduğu söylenemez. Handiyse denetimi seçmeden önce ekranla bir müzakere yapmak gerekir. 😛 Neyse... Denetimi seçtik. Bitmedi. Seçtiği denetime kapsam, amaç, yöntem ve hatta özel not girme görevi de başkandadır. Bunlar öyle dile kolay gelir: Kapsam... Amaç... Yöntem... İnsan okuyunca üç k...

Salı sabahı kahvaltı yaparkene Reşat Ekrem Koçu'nun Osmanlı Tarihinin Panoraması 'nı* okuyordum günlük... Tesadüf mü dersin, tevafuk mu... Tam da sıbyan mekteplerindeydim. Eski İstanbul'un çocukları... Küçücük minderlere oturmuşlar. Önlerinde rahleleri... Hocaları başlarında... Mahallenin içinde küçücük bir mektep... Koçu, Evliya Çelebi'den anlatıyor. Bir yerde çocuklardan “ciğerpare” diye bahsediyor sevgili Evliya Çelebimiz... Gayri ihtiyari gülümsedim. Ne güzel kelime beaa... Ciğerpare... Ciğerinden bir parça yani... Sonra telefonuma baktım. Manisa'nın Turgutlu ilçesinde bir lisenin önünde çocuklara ateş açılmıştı. On bir çocuk yaralanmıştı...  Daha birkaç dakika önce önümde başka bir zamanın çocukları vardı. Ciğerpareler... Şimdi ekranda ambulanslar vardı. Nerden nereye geldik günlük?.. Elbette geçmişi romantikleştirecek değilim. Eski zamanların da derdi, şiddeti, yoksulluğu, acısı vardı. Ama insan bazen bir kelimeye takılıyor işte. Ciğerpare... Bi...

Denetçi yalnız insandır günlük... Bir ekip çalışmasında bile yer alsa, kalbi yalnız atar ve tek başına düşünür... Kalabalık içindedir çoğu kez. Birini dinlemektedir... Karşısında uzun uzun bir şeyler anlatılır. Belgeler gösterilir. İzahatlar yapılır. Ancak iç ses hep onunla konuşur... “Yalan söylüyor...” “Bu adamda iş yok...” “Burada bir şey var...” Bazen de tam tersini söyler: “Adam haklı...” Mevzuatın dar kalıplarına kızar kimi zaman. Uygulamacıyla -denetlenenle- inadına bir empati kuraraktan düşünür. Kural böyle söylüyor ama hayat gerçekten böyle mi işliyor diye sorar... Çünkü mevzuata uygun olanla makul olan her zaman aynı yerde buluşmaz. Yolda yalnızdır o... Hep biraz kuşkucudur. İnsanların baktığı yere bakar ama bazen başka bir şey görür. Herkesin saatinin aynı zamanı gösterdiği yerde kendi saatine bir daha bakar. Hatta bütün saatler aynıysa daha da kuşkulanır. 😛 Mesai de işyerinde bitmez zaten. Eve gider... Ceketini çıkarır... Yemeğini yer... Televizyonu açar.....

“Yaşamak güzel şey doğrusu”... Melih Cevdet Anday'dan “budur” denilecek bir şiir bence günlük... Sade... İçten... Ama bir o kadar da gizemli... Mensubu olduğu Garip Akımını bağırıyor adeta... Üstelik bunu bağırmadan yapıyor... Büyük laflar etmeden, hayatın sırrını çözmeye kalkmadan, insanın önüne birkaç basit şey koyuyor... Hava güzel... Gücün kuvvetin yerinde... Elin ekmek tutuyor... Gönlün temiz... Alnın ak... Dostuna güveniyorsun... İyi günler bekliyorsun... Hepsi bu... Yaşamak güzel şey doğrusu... Benim içinse bu şiir biraz da ikindiyi anlatıyor günlük... En güzel zamanı yani... İstanbul'un herhangi bir yerindeki bir ikindiyi... Niye ikindi bilmiyorum... Sabahın telaşı yoktur onda... Öğlenin hengâmesi hafiflemiştir... Akşamın hüznü ise daha tam çökmemiştir... Gün bitmemiştir ama senden isteyeceklerinin çoğunu istemiştir artık... Sağlığın yerinde... Büyük bir sorunun yok... Dostlarınla bir iş gününü bitirmişsin... Ve daha güzeli, akşama yapman gere...