dr. cem çetin

Sevgili günlük... Bazı insanlardaki zekâ parıltısı bana çok ilginç geliyor. Çok çalışmıyor genelde bu kişiler. Ancak yaptıkları tek bir işle... Yahut verdikleri tek bir fikirle... Yepyeni ufuklar açabiliyorlar. Hani diyorum... Acaba bir de bunlar çalışsalar nasıl olurdu? Ortaya kim bilir neler çıkardı... Ama sonra konunun başka bir boyutu geliyor aklıma. Belki de tam tersidir. Belki de bu insanlar böylesi zihinsel açılımları, işin çok içine girmedikleri için yapabiliyorlardır. Yani biraz geriden baktıkları... Olay karmaşasının içine dalmadıkları için... Bizim göremediğimiz çözümleri görebiliyorlardır. Tıpkı düzlemden bakan birinin sadece ağaçları görmesine karşılık, tepeden bakanın ormanı görebilmesi gibi... Belki de ekiplerde çok çalışan insanlar kadar... Az çalışıp değer katan insanlara da ihtiyaç vardır. Misal: Sergen. Kendi kabul etmese de fazla koşan, antrenman seven bir topçu değildi. Ama sahip olduğu yetenek sayesinde takım adına nice kilitleri açan oyuncu olmuştu. Denetim elema...

Eskiden de böyle miydi günlük?.. Her şey plastikleşmiş miydi ? Bu kadar yavan mıydı? Tarhananın tadı böyle miydi gene? Koz helva böyle miydi? Televizyon bu kadar yabancı mıydı? Oradaki karakterler, Amerika'da da olsalar, Yeşilçam'da da olsalar sanki bizim bir tanıdığımızdı. Ufak bir dünyamız vardı. Bunun farkında değildik. Gerçi farkına varmak iyi bir şey miydi sanki... Şimdilerde herkes farkındalıktan bahsediyor. İyi bir şey olsa gerek. Artırmaya falan çalışıyorlar. 😄 Daha mı çok gülüyordu insanlar daha az bilirken? Yoksa bizi üzen şey bilmek miydi? Bazı şeyleri sadece duymak daha mı iyiydi? Sadece duymak... Tozlu bir akşam da anlatılan öyküler... Alacakaranlığın içine karışan sesler... Herkesin yavaş yavaş evine çekildiği o eşsiz an... Bir günlük sahnenin kapandığı vakit... Çok mu uzundu eve giden yol? Şimdi adımlar çabuk bitiyor. Hemencik bitsin istiyoruz. Bitiyor  da... Aslında biten biziz. Haberimiz yok. Ben o eski anı özledim günlük. Kavganın gerçek olduğu zamanı... S...

Denetime başladığınızda bazı cümleleri duymadan rapor yazamazsınız. "Biz bunu yıllardır böyle yapıyoruz." "Benden önce de böyleydi." "Sayıştay da bir şey demedi." Bir de favorim vardır: "Hocam bugüne kadar hiç sorun çıkmadı." Bu cümleyi duyduğumda aklıma hep şu gelir: Henüz... Peter Drucker'ın 21. Yüzyıl İçin Yönetim Tartışmaları* kitabını okurken aslında bu cümlelerin neden bu kadar tehlikeli olduğunu daha iyi anladım. Çünkü Drucker'a göre kurumları yöneten çoğu zaman kurallar değil, sorgulanmayan varsayımlardır. Yani kurumların doğru kabul ettiği şeyler... Daha doğrusu, artık kimsenin sorgulamadığı şeyler . Bir iç denetçi olarak düşündüm: Acaba biz gerçekten süreçleri mi denetliyoruz? Yoksa o süreçlerin üzerine inşa edildiği kabulleri mi? Denetimlerde çoğu zaman şunları soruyoruz: Kontrol var mı? Mevzuata uygun mu? Yetki doğru kullanılmış mı? Hepsi gerekli. Ama galiba bir soru eksik kalıyor: Bu süreç hangi varsayıma dayanıyor? ...

Emeklilik konusunda kelam etmeyi sürdürelim istiyorum günlük...  Pek uzak bir mevzu olabilir bizim için...  Ancak bir kısım insanlar için de çok yakın. İlk yazımda yazmıştım hatırlarsın... Memleketimiz hobisiz insanlar ülkesi diye. Ve hobisiz kalmak çok zor. " Hobisiz kaldım anne ..." diye bir şarkı bile yakabilirsin. En Ahmet Kaya'sından... 😄 Gerçi şarkı değil türkü yakılır ya... Neyse... Evet... Ben karar verici olsam şöyle bir emekliliğe geçiş programı uygulardım. Yaş ilerledikçe önce çalışma saatlerini... Sonra çalışma günlerini azaltırdım. Öyle ki son sene artık sadece haftada bir gün işe gelirdi müstahdim. ( Müstahdim yani istihdam olunan kimse demek istiyorum a günlük. 😄) Peki arta kalan zamanda ne mi yapardı? Herkesin keyfine... Bütçesine... Karakterine göre bir uğraşı edinmesini sağlardım. Gezi... Sanat... Spor... (Tabii yaşa göre. Yoksa kalkıp bir yaştan sonra Hulk Hogan gibin olacağım diye body yapsın demiyorum. 😄) El sanatları... Pul koleksiyonerliği... ...

İç denetçinin temel paydaşları kimler sevgili günlük?.. Bir üniversite iç denetim birimi özelinde düşünecek olursak bu soruya ne cevap verilebilir?.. Paydaş maydaş gibi kavramlar özellikle stratejik plan bağlamında "şey ettirilen" kavramlardan. 😄 Ve bu faaliyet tüm kamuda dönem dönem depreştiğinden bu ve benzeri kavramlarla ilgilenmek durumunda kalıyor, çok sayıda form neyin dolduruyoruz. "Sizce en önemli paydaşınız kim ve dahi etki derecesi ne?" İşte soru bu. Bunu özelde -dediğim gibi üniversitedeki- iç denetçiler için düşünecek olursak... Öğrenciler mi?.. İdari personel mi?.. Akademisyenler mi?.. Yoksa üçüncü taraflar mı?.. Ben önceleri bu soruya, öncelik idari personelde olmak üzere, "personel" diye cevap veriyordum. Ve yanıtıma imancım tamdı. Öyle ya... Biz idarelerin faaliyetlerine değer katmak için buradaydık. Faaliyetleri ise personel ifa ediyordu. Öyleyse biz aslında personele değer katmak için buradaydık. Biraz da kendi kendime gelin güvey ol...

Eskiden her şeyin ayrı bir tadı mı vardı günlük...  Yoksa ben yaşlandığım için mi aynı tadı alamıyorum? Bu soruyu geçen cuma günü kendime sordum.  Karne günüydü.  Okullar kapanmış... Yaz tatili başlamış...  Çocuklar karnelerine kavuşmuştu. Ancak heyhat... Hazandı benim için sanki.  Bir neşe yoktu etrafta.  Bir dönem sonu muhasebesi yoktu.  Bir bekleyiş...  Bir heyecan...  Bir telaş...  Hiçbiri... Sonra kendi çocukluğumu düşündüm.  Önce Topkapı'daki Mehmet Bey İlkokulu'nu...  Sonra Pertevniyal günlerimi...  Karne günü bambaşkaydı bizim ev için.  Karne çok iyi de olsa...  Biraz kırık da olsa...  Hiç fark etmezdi.  O günün kendisi bayramdı . Sabah erkenden kalkılır... Özenle  giyinilir...  Evden çıkılırdı.  Son derste ise gözümüz hep öğretmende olurdu.  Karneleri beklerdik.  Ama o bekleyiş de başlı başına bir törendi . "Yetişmedi..."  "Henüz gelmedi..."  "Bugün  veri...