dr. cem çetin

“öğretmen bir mum  gibidir kendisi tükenirken etrafını aydınlatır”   sözünü bütün benliği ile yaşayan tüm öğretmenlerimin, hocalarımın öğretmenler gününü kutlarım günlük.. tabii ki en başta, bunun en müşahhas örneği olarak gördüğüm, ilkokul Öğretmenim Günsel Çin olmak üzere.. iyi ki varsınız Günseli Öğretmenim, iyi Allah sizi karşımıza çıkardı… Topkapılı Mehmet Bey İlköğretim Okulunda öğretmenler günü vesilesiyle, derslerine girdiğim ve bir şekilde tanıştığım bir çok kıymetli öğrencimden kutlama mesajları almıştım geçen senelerde, muhtemelen bugün de gelecek bu yönlü tebrikler.. bu mesajlar karşısında gerçekten de insan bir hoş hissediyor.. "özel ve güzel olduğu"  😊 zehabına kapılıyor.. aslına bakarsanız öğretmen/hoca olmak dünyanın en mühim ve zor işi.. dolayısıyla bu unvanı ihraz ettiğimi kesinlikle iddia edemem.. böyle bir şey eski TCK’daki "tervici merama muktedir olmadığı halde muktedirmiş gibi davranma" suçuna girmese de mesleğin emektar öğretmenl...

evet günlük son audit yazımı kültürle bitirmiştim.. kültürün denetimi mümkün mü sorusu elbette üzerinde durulmaya değecek bir sual.. ancak ben şimdi bu ontik bağlamda kalmak istemiyorum.. buradan zaten fikrimi tahmin ettin evet bence kültür denetlenebilir.. ama nasıl?.. öncelikle kurum kültürü içinde olmak gerekir sanırım.. yani bir iç denetçinin kendini kurumunun bir parçası olarak kabulü şarttır..   farklı kurumlardan gelmiş olsa da sürekli baba evine özlem duyan bir yeni gelin edasından kurtulmalıdır denetçimiz.. bulunduğu kurumda denetim yahut sohbet esnasında “ bizde şöleydi böleyd i” şeklinde eski kurumuna gönderme yapan ve hotel California bağlamında duygulanımlar saçan iç denetçinin kurum kültürüne adaptesi mümkün değildir.. ya bir yolunu bulup eski kurumuna dönecen (bunu demin andığım şarkının  I had to find the passage back  satırından bağımsız söyledim valla) –ki nedense aklıma burada alakasız bir şekilde satılan mal geri alınmaz ilkesi geldi birden 😆- ya da...