Kayıtlar

Eminönü etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

sensiz soğuktu boğaz

Resim
ve soğuktu sensiz boğaz, ne kadar çekici gelse de.. aramak.. boşuna mı?.. neredesin.. yine gelip geçiyor vapurlar ve gidip geliyorum her birinde hep yarım, hep hüzünden üşüyerek.. aklımda anılar.. en sevdiğin yerdekiler en canlı olanlar: güvertedekiler.. bulutlu bir akşamüzeri.. topkapıdan uzakta.. ağlıyor musun?.. hayır sana gülmek yakışır.. muzipçe, alttan doğru bakarak, rüzgar perçemini dağıtırken.. hani o gün vapurda olduğu gibi.. “camlarından yangın çıkan üsküdardan” da parlaktı yüzün.. ve mahzun ve özlenesi ve öteden bakan ve hep biraz hüzünlü ve bir anda geçmişi anımsatan ve sımsıcak ve müşfik ve hep biraz çocuksu.. “bir kalp ve bir sevda” demiştin, o akşam..  ne güzeldi hafif peltek konuşman.. nefesin ne hoştu.. akşam oldu demiştin gayri ihtiyari.. konuşmak ihtiyacı hissetmiştin.. belki de korku konuşturuyordu seni.. yaklaşan ayrılığın korkusu.. hissetmiş olmalıydın.. bir daha asla 24 mart 1993 saat 18:30 olmayacaktı.. dışarıdan bakan biri için akıp geçen zamanda hiçbir öne...

haftanın kitabı: bir meydan öyküsü Beyazıt (1914-1964)

Resim
Bu kitabı alma ve okuma nedenim tabii ki de Beyazıta olan sevgim.. çünkü kendimi "bildiğimde" en fazla etkilendiğim semt Beyazıttı diyebilirim.. şöyle ki babam beni gezmeye götürmüştü, sanırım Eminönüne.. o zamanlar otobüs Laleliden Beyazıta tırmanarak Çemberlitaş ve Gülhane yoluyla Eminönüne varırdı.. işte bu otobüslerden birinde sanırım 4-5 yaşlarındayken, pencereden akşamın ineyazdığı sırada lambalarını yeni yeni yakmaya başlayan dükkanlarıyla ve ille de caminin önündeki o zamanlar gözüme devasa görünen, üstü yüklü, arka pencersi olan turist otobüsleri görüp vurulmuştum Beyazıta.. “ne güzel yer Allah’ım” dedim gayri ihtiyari.. otobüs meydandan ayrılana kadar ağzım açık seyrettim.. ve sonra büyüyünce kendim gittim.. hep gittim.. bıkmadan usanmadan.. neyse geçen İş Bankası yayınlarına girdiğim anda “bir meydan öyküsü Beyazıt” kitabını görünce bu hissiyatın ağır basmasıyla hemen elime alıp inceledim ve derhal satın aldım.. ve uygun bir anımı bekledim.. o an gelince de okumaya...

bir fotoğrafın hatırlattıkları...

Resim
bir fotoğraf paylaştım milletin anıları canlandı günlük.. çok sevdiler herhalde.. belki kendilerini buldular.. vapur, boğaz ve Eminönü fotoğrafları her daim ilgi çekici oluyor.. zaten İstanbul dediğin yerde buralar.. yoksa büyükyalı, batışehir 😆gibi trajikomik bir şekilde yeni yeni uydurulan bir çok proje/bölgenin istanbulla uzaktan yakında bir alakası yok.. bence artık bu duruma bir son verilmeli ve istanbulun sınırları net olarak belirlenmeli .. haa bana sorarsan İstanbul sadece sur içi olmalı.. buna, yani eski tabirle nefsi-i İstanbul denen yere ey üpsultan, galata ve üsküdarı ekleyebiliriz belki (yine eski tabirle bilad-ı selaseyi yani).. ancak bu çok gerçekçi olmadığından hinterlandını içine alabiliriz şehrin sınırlarını belirlerken.. neresi mi olmalı?! dersen batıda küçükçekmece doğuda libadiye arasındaki bölge cevabını veririm.. neye göre mi? tabii ki paşa gönlüme göre. . 😍bundan daha fazlası mantıksız ve imkansız gibi geliyor bana.. gerek şehir yönetimi ve gerekse de tari...

istanbul ve gözlerin

Resim
burada olsaydın eminim çok severdin bir günümü.. bir eğlenceli, hareketli günümü.. ve o günün içinde yaşandığı istanbulu ve vapuru.. sahi sen hiç vapura binmedin değil mi? benimle güvertede kadıköyden eminönüne süzülmedin.. oysa bir kere bile yaşamış olsaydın dünyanın durduğunu hissederdin.. zamanın öylece kalakaldığını.. ve içinden hiç çıkmak istemezdin durgunluğun.. akşam vakti camlarından yangın çıkan üsküdarı sağ tarafında, haşmetli sarayburnunu sol ta rafında görseydin.. güvertede elindeki çay içini ısıtırdı gerçi ama ben yine de bana sokulmanı isterdim.. belki kirpiğin yanağıma değerdi usul usul.. ve bana gülerdi her daim parlayan kahverengi gözlerin.. ve gülümseyen gözlerin.. ve içinde dün bugün yarın olan gözlerin.. ve anlamlı ve çapkın ve ben buradayım hep yanındayım diyen gözlerin.. hüzünbaz gözlerin.. arayan gözlerin.. soran gözlerin.. bulan gözlerin.. ve istanbulun içinde gözlerin ve gözlerinin içinde istanbul.. ve şehre akşam inerken gözlerin.. ve uzaktan geldim senin içi...

bu kente aşk: hatırla...

Resim
" Dağılmış eşyalar dört bir yana Sessizliğimiz uykusuzluktan değil Toplasan iki kişi eder miyiz hala? Beni biraz böyle hatırla" o akşamı hatırlıyor musun? bunu okuyorsan hatırlarsın mutlaka.. sondu.. konuşmadan büyük postanenin arka sokağındaki köşeyi dönüp tramvaya doğru yürümüştük.. "hoca kasım" sokaktan da inebilirdik aslında hep yaptığımız gibi.. ya da "fındıkçı remzi" sokaktan yahut "postahane yanı" sokaktan.. ancak bu kez yüreğimiz dayanmayacağından olsa gerek ana caddeyi takip etmiştik.. ayrıntılarla dolu arka sokaklar tam bir kalp ağrısıydı çünkü.. her köşesi seninle dolu bir anıydı.. bazen gerçek bazense İhsan Oktay Anarın roman kahramanlarından, onlar sanki gerçekten de varmış gibi birbirimize anlattığımız kurmaca hikayelerden oluşan.. kurşun geçmez bir kalp ağrısını, anılar mehşerini çekebilecek gücümüz yoktu bu dar ve bir o kadar fani zamanda.. azıcık yağmur mu çiseliyordu? hep bir umut ışığı olan gülen gözlerine bakamıyord...