Şekerle Hayata Tutunmak
Geçen üniversiteye giderken Ayrılıkçeşmesi'nden minibüse bindim günlük... Araç tenhacaydı. Bir süre böyle devam ettikten sonra Murat Ay Turşucusu civarında —ki çok kıyak turşusu olup, bu anımı okuyaraktan beni ziyarete gelenlere istemeleri hâlinde bir bardak turşu suyu ısmarlamaktan büyük zevk duyacağımı buradan bildiririm 😛— minibüse orta yaşın biraz üzerinde olduğunu sandığım bir kadıncağız bindi. Elinde bir kedi taşıma kutusu vardı. Kutuyu benim yanıma bırakıverdi ve parasını ödemek için şoförün yanına yöneldi. Ben de kutuyu ve dolayısıyla içinde bulunan sevimli dostumuz kediciği düşmesin diye tuttum. Sonra eğildim... Delikli kapısından kendisine bir merhaba dedim. Kediciğin haberi var mıydı bu yeni tanışıklıktan bilmiyorum tabii. 😛 Parasını ödeyen hanım teyzemiz önce kediyi alıp arka koltuğa geçecek gibi oldu. Sonra benim kediyi sevdiğimi anlamış olacak ki vazgeçti. Yanıma oturdu. Kediciği kutusuyla beraber kucağına aldı. Ve başladı anlatmaya... “Bu benim kızım... Adı Şeker.”...