dr. cem çetin

Son dönemlerin moda sloganı “sınav stresini yenmek” ... Peki acaba sınav bu kadar kötü bir şey mi? Ya da sınavdan kaçınılabilir mi? diye soruyor insan... Hayatın kendisi başlı başına bir sınav... Bu dünyaya sınav için gönderildik... Sınav taa ana rahminde başlıyor ve kazanan hücre zigotu oluşturuyor. Sonra anne karnı bir sınav yeri... Vücudun bir başka beden içinde var olma sınavı... Ardından dünyaya geliş... Ağlayarak, acı çekerek... Ve anneden ilk ayrılışın elemini duyarak yaşanan bir sınav... Ardından yemek yeme sınavı... Müthiş bir mücadele bebeğin memeyi araması... Ve ardından yürümeye, konuşmaya çalışma... Evlilik bir sınav sonra... Akraba ve arkadaşlarla ilişkiler... İşteki tutumlar ya da ekonomik güçlükler karşısında kendin olma sınavı ... Ve en önemlisi de nefsimize rağmen insan olma mücadelesi başlı başına bir sınav... Ve gelelim strese... Hiç mi olmayacak yani hayatımızda? “Aman benim çocuğum böyle streslerden uzak kalsın... Üzülmesin, büzülmesin...” anlayışı ...

Hayat ne garip bir şey değil mi günlük... Var olmak... Hissetmek... Sadece senin değil, başkalarının da var olması... Ne güzel bir hediye. Sırlar içinde bir sır. Aksi düşünülemez. Yani insan, hiç olmadığını düşleyemez. Saçma olur epeyce. Peki... Gerçekten değeri biliniyor mu? İşte o biraz muamma. Ne kadar çok hüzün var. Ne kadar çok keder... Örter mi bunlar hayat algısını günlük? Tutsak bırakır mı hayatı? Yoksa tam tersine... Hayatın anlamı biraz da bunlarla birlikte mi ortaya çıkıyor? Ölüm mü yoksa bütün bunları anlamlı kılan? Bazılarının anlamsız olduğunu düşündüğü ölüm... Gene dönecek olursak hayata... Ne ilginç bir sahne aslında. Dev bir kadro... Çıkıp rol alıyorsun. Ve sonunda... Seyirciyi selamlayıp sahneden iniyorsun. Tadı damağında mı kalıyor insanın acaba günlük? Yoksa daha yaşarken mi özlemeye başlıyor hayatı? "Şiir gibi yaşamak ister misin?" diye sormayacağım sana günlük. Bazen oluyor biliyor musun? Bugün... Dünü özlüyorsun. Hatta bazen... Bir iki saat öncesini. Ya...