dr. cem çetin

Salı sabahı kahvaltı yaparkene Reşat Ekrem Koçu'nun Osmanlı Tarihinin Panoraması 'nı* okuyordum günlük... Tesadüf mü dersin, tevafuk mu... Tam da sıbyan mekteplerindeydim. Eski İstanbul'un çocukları... Küçücük minderlere oturmuşlar. Önlerinde rahleleri... Hocaları başlarında... Mahallenin içinde küçücük bir mektep... Koçu, Evliya Çelebi'den anlatıyor. Bir yerde çocuklardan “ciğerpare” diye bahsediyor sevgili Evliya Çelebimiz... Gayri ihtiyari gülümsedim. Ne güzel kelime beaa... Ciğerpare... Ciğerinden bir parça yani... Sonra telefonuma baktım. Manisa'nın Turgutlu ilçesinde bir lisenin önünde çocuklara ateş açılmıştı. On bir çocuk yaralanmıştı...  Daha birkaç dakika önce önümde başka bir zamanın çocukları vardı. Ciğerpareler... Şimdi ekranda ambulanslar vardı. Nerden nereye geldik günlük?.. Elbette geçmişi romantikleştirecek değilim. Eski zamanların da derdi, şiddeti, yoksulluğu, acısı vardı. Ama insan bazen bir kelimeye takılıyor işte. Ciğerpare... Bi...

Eskiden de böyle miydi günlük?.. Her şey plastikleşmiş miydi ? Bu kadar yavan mıydı? Tarhananın tadı böyle miydi gene? Koz helva böyle miydi? Televizyon bu kadar yabancı mıydı? Oradaki karakterler, Amerika'da da olsalar, Yeşilçam'da da olsalar sanki bizim bir tanıdığımızdı. Ufak bir dünyamız vardı. Bunun farkında değildik. Gerçi farkına varmak iyi bir şey miydi sanki... Şimdilerde herkes farkındalıktan bahsediyor. İyi bir şey olsa gerek. Artırmaya falan çalışıyorlar. 😄 Daha mı çok gülüyordu insanlar daha az bilirken? Yoksa bizi üzen şey bilmek miydi? Bazı şeyleri sadece duymak daha mı iyiydi? Sadece duymak... Tozlu bir akşam da anlatılan öyküler... Alacakaranlığın içine karışan sesler... Herkesin yavaş yavaş evine çekildiği o eşsiz an... Bir günlük sahnenin kapandığı vakit... Çok mu uzundu eve giden yol? Şimdi adımlar çabuk bitiyor. Hemencik bitsin istiyoruz. Bitiyor  da... Aslında biten biziz. Haberimiz yok. Ben o eski anı özledim günlük. Kavganın gerçek olduğu zamanı... S...