Araya Bir Hafta Sonu Girmiş Gibi
Bugün sanki okuldaydık günlük... Ama bu defa ders yoktu. Sınav yoktu. Yoklama da alınmadı. Gerçi yoklama alınsa fena olmazdı. Zira bazı arkadaşlarımızı tanımak için isimlerini söylemelerini beklemek durumunda kaldık. 😛 Pertevniyal 1994 mezunları olarak Rumeli Hisarı Kafe'de buluştuk. Kahvaltı bahaneydi tabii... Asıl mesele birbirimizi görmekti. Daha kapıdan girerken başladı o tanıdık telaş... Sarılmalar... El sıkışmalar... “Vay beaa, sen misin?” “Hiç değişmemişsin!” Bu sonuncusu bizim yaşlarda biraz nezaket cümlesi sayılır günlük... 😁 Çünkü değişmişiz. Hem de nasıl... Kimin saçları beyazlamış, kimin saçları biraz seyrelmiş, kimin yüzüne yıllar birkaç çizgi bırakmış... Ama bir tuhaflık vardı. Yüzler değişmişti de gözler değişmemişti. O gülen gözler... Aksaray'daki Valde Mektebi'nin koridorlarında birbirimize baktığımız gözlerdi sanki. Birini tanımakta zorlanıyorsun mesela... Sonra gülüyor. Hah, diyorsun... İşte bu bizimki! Meğer yıllar yüzüne dokunmuş da gülüşüne pek ilişe...