Kayıtlar

istanbul gibi diyar...

Resim
tam 568 yıl önce bugün şehrimize kavuştuk.. hayalimiz gerçek oldu istanbul bizim oldu.. o karşıdan  bir inci gibi  pırıl pırıl parlayan şehir yani sevgili günlük.. ne demiş şair   "bu şehr-i stanbul ki bi misli bahadır bir sengine yek pare acem mülkü fedadır” .. hakikatten de öyle.. bir festival gibi, topkapıdan aksaraya oradan ayasofyaya uzanan yol.. genç fatih kim bilir neler hissetti bu yolda ilk kez yürürken.. muzaffer bir kumandan olmayı bastıran bir hayranlıktı bence hissettiği..  topkapıdan –yani bizim mahalleden- girdi içeri.. başka nereden girecek tabii ki bizim mahalleden girecek, sahib'ül günlük olarak oturduğumuz mahalle her olayda var elhamdülillah.. neyse topkapının ehemmiyeti izahtan varestedir.. ilk olarak şükür namazını bizim okulun (topkapılı mehmet bey okulu) yanındaki –şimdiki harbi mescidinde- kıldıktan sonra ağır ağır ilerledi merak içinde.. çift taraflı bir merak.. fatih şehri merak ederken şehir de fatihi merak ediyordu.. aksaraya v...

hayat seyretmek için çok kısa

Resim
geçen hafta lig bitti.. fener gene şampiyon olamadı günlük..😓 konumuz o değil yalnız.. yani bugün senle bu mevzunun "neden olmadı.. ali koç toptan anlıyor mu.. emre volkan selçuku ben başkan olsam bırak görev vermeyi stada sokar mıyım? " .. gibi yönlerini konuşmayacağım.. fener sivası yenmiş olsa ve ardından 90+7 de kayseriye attığı golle şampiyon olsa atılacak “algın sizea şikea”😡 şeklinde gelişecek höykürmeleri de konuşmayacağım.. futbol neden benim için cazibesini yitirdi acaba onu sorgulayacağım ..  hani hatırlar mısın ne fanatiktim beaa.. fenerbahçe için kavgaya girer, tekmeye kafa atardım.. hayatımın merkezindeydi handiyse.. hafta sonu yaklaştıkça heyecanım artardı.. maça bir iki gün kala her yaptığım şeyde fener aklıma gelirdi.. aman bir günah işlemeyim, bir hak falan yemeyeyim sonra benim yüzümden fener yenilir menilir de ne me lazım diye düşünürdüm ..👼 sanki tek fenerli bendim ve benim yaptığım her şey fenerin maçı alması ya da kaybetmesine neden oluyordu.. şampi...

elveda Ramazan

Resim
gidiyorsun gene.. aziz misafir.. bu sene geçen yılki gibiydi yine.. hatta daha kötü.. onun için seni gereği gibi ağırlayamadık..😌 hay huyla geçti gitti iftarlar sahurlar.. günler günleri kovaladı.. ve ben hep özledim.. o görkemli karşılayışlarımızı seni.. neydi o günler bea.. neredeyse eve gelmezdik dışarıda iftar yapmaktan arkadaşlarla, eşle dostla, akrabalarla.. beyazıt, kadıköy, eyüpsultan, beykoz, çatladıkapı.. ve tabii ki biricik, küçücük sirkeci💓.. istanbulun misafir odası olan sirkeci-eminönü.. sirkecide iftar bambaşkaydı.. lokantalar sokağında ne de mutluyduk.. akşamın perdesi inerken sirkecide arkadaşlarla ne de neşeliydik.. biri çıkıp "ilerde bir virüs gibi bi şi çıkacak evden kafanızı çıkaramayacaksınız" dese "dayı sen ne diyon ya" deyip basardık kahkahayı.. ama bak oldu işte.. iki yıldır seni böyle karşılıyoruz.. korka korka böcek gibi pide almaya gidiyor, marketin tenha saatlerini kollamaya çalışıyoruz.. artık ne dost iftarları var ne de akraba.. he...

halamın gidişi

Resim
bazı anların hayatının dönüm noktası olduğunu sonradan anlıyor insan.. bu genelde bir fotoğrafa bakarken canlanır benim zihnimde.. bir öğleden sonraydı.. bu fotoğrafı çektirdiğimizde.. senin (halamın) son on senedir dışarı çıkabildiğin ender zamanlardandı.. bizi bir yerlere götür demiştin.. beykozu tercih etmiştim.. o gün adeta tüm çocukluğumun, belki de gençliğimin son parlak günlerinden biriydi.. seninle dopdolu geçen yaklaşık 40 yılın.. yedik, içtik ve eskilerden konuştuk.. anılar bizi yalnız bırakmadı gene.. etrafımızı sımsıkı sardılar..  şimdi bu resme bakarken o anın ne müthiş bir an olduğunu hissediyorum.. resme bakınca ne mi görüyorum: bu kez roller değişmiş.. yıllarca sen elimden tutup beni bir yerlere, senin tabirinle gezmelere götürürken bu kez ben seni götürüyorum.. sahi senle ne çok gezmiştik öyle.. Çarşamba pazarı için gittiğimiz Fatih demek, biraz değil, epeyce bir sen demekti.. bir festivaldi seninle orada olmak.. pazar sonrası gittiğimiz pideci, caminin kuzey t...

23 nisan geldi..

Resim
23 nisan bir milletin kaderindeki ciddi kırılma noktalarından biri diye düşünüyorum günlük.. bunu biraz bizim klasik davranış kalıplarımızla  da bağdaştırmıyor değilim.. her şeyin bitti sanıldığı bir anda gösterdiğimiz direnç.. geri dönüş yani.. benzerleri tarihimizde epeyce var.. ancak 23 nisanla neticelenen süreci en fazla ergenokandan çıkış öykümüze benzetiyorum.. özetle, düşmanlar tarafından hapsedildiği dağlarla çevrili bölgeden, düşmanların yok olduklarını zannettikleri bir anda ve üstelik dağı eriterek (babam demirci olduğu için bunun yeri ben de apayrıdır) çıkmalarına yani.. 23 nisan öncesindeki durum da bu destana epeyce benziyor aslında.. her şeyin bittiği sanıldığı bir anda bir avuç vatan sever Mustafa Kemal’in çevresinde bir araya geliyor.. sıkı bir yumruk gibi.. ve bu yumruk çok sert patlıyor.. arka arkaya.. önüne gelene.. bir de hoşuma giden meclis geleneğinin olması aslında günlük.. Türklerde eskiden beri bir şura kültürü var.. netekim Attila’nın bile han olmak yerin...

iç denetçi ne için yazar

Resim
iç denetçi ne için yazar günlük.. bu biraz i nsan ne için yaşar sualine benzedi sanki.. evet amaç iyileştirmektir aslında yolunda gitmeyen bir hususu.. bu katkı nın aracı genelde rapordur.. raporlar önemlidir .. 😉özellikle kalın, çetrefil, anlaşılmıyorsa daha önemlidir.. ve filhakika.. mumaileyh.. filvaki.. izahtan varestedir.. kelimeleri ayrı bir derinlik katar.. yoksa buut mu katar demeliydim.. şaka şaka.. tamam günlük tabi ki de mevzuumuz bu değil..  konu daha evvel de değindiğim gibi raporların formatı.. ve belki de rapor kelimesinin tam da kendisi .. Nazif Burca üstadın işareti üzerine baktım gerçekten de 2400 nolu standartın orijinal hali “internal auditors must communicate the results of engagements.” şeklindedir ve bu bağlamda çevirinin “iç denetçiler, görevlerin sonuçlarını iletmelidir.” biçiminde olması daha doğru olacaktır.. yani raporlama yerine iletişim ifadesi daha doğru olur.. bu durum en çok da iç denetim için geçerli.. çünkü iç denetim aslında bir iletişim ...

Çınaraltının en güzel abisi: Fehmi Abi😥

Resim
ve fehmi baba veda etti günlük.. çok üzüldüm..😢 nasıl anlatsam sanki hep bizimle beraberdi.. özellikle de seksenler dizisiyle birlikte.. zaten fehmi diyorum kendisine . . çünkü öyle yerleşti hayatıma bu diziyle.. seksenler bazılarına basit geliyordu belki ancak tam da bizi anlatıyordu.. o muhteşem yıllara denk gelmek ne büyük saadet.. açık söylemek gerekirse ne zaman ucundan bucağından da olsa seksenlerde nefes almamış, o havayı teneffüs etmemiş biriyle konuşsam biraz acırım ona..  Türkiyenin -ve tabii dünyanın- o dönemini, o muhteşem dönüşüm devresini yaşamamış bir insan bu açığı nasıl kapatabilir ki? yani 40'lar 50'ler, 60'lar, 70'ler çok da farklı zamanlar değildir.. ancak seksenler bambaşka anlamlar ihtiva eder.. bir metafor olarak tek kanaldan trt2'ye geçiş o dönem için açıklanamayacak bir şeydi mesela.. ve ilişkiler.. ahh o ilişkiler ne kadar sıcaktı.. daha yabancılaşmamıştık konu komşuya.. istanbulda mahalle kültürü hala vardı.. değişik yerlerden gelen insan...