Kayıtlar

bu kentte aşk: sen benim şarkılarımsın

Resim
(uzun yıllar öncesinde kalan birine...) okuluna gittim sen yoktun.. oysa seni en son gördüğüm yer burasıydı.. karşılaşınca şaşırmış ve kaçamak bir bakış fırlatmıştık birbirimize..😒 yapacak bir şey yoktu ayrı hikayelerin kahramanlarıydık.. kesişme imkanı olmayan iki paralel doğru gibi.. akşamdı.. yorgundun.. bense bozgundum o günden beri.. bu binaya sen, yorgun sana ise akşam yakışıyordu.. aslında sen her yere yakışıyordun.. bahçede de seni görüyordum sabah, öğlen ama illaki akşam.. hüznün sessiz çığlığını üzerimize haykırdığı akşam bizi anlatıyordu.. imkansızlığı, mesai bitimini, her şeyin sona erdiğini, günlük imkansızlıkları ve belki de tüm hayatımıza sirayet eden yalnızlıkları.. dolmuşa binerken kimi zaman seni takip ederdim.. her zaman hızlıydın.. hep bir telaş ve bir yerlere yetişme gayreti.. ben senin telaşlı halini sevdim.. ve bambaşka şeyleri düşünürken aklıma gelmeni sevdim… ve şimdi işte yoktun.. belki bir daha hiç gelmemek üzere gitmiştin.. o büyük bina bana nasıl bunal...

müzik üzerine: beni benimle bırak giderken

Resim
sevgili günlük 9 günlük bayram tatilinin şu son saatlerinde bir şarkı analizi yapayım dedim.. musiki yazacam yani.. ve tabii ki güfteden dem vuracağım.. beni en çok etkileyen bir eserde güftedir çünkü.. bittabi beste de mühim.. ancaakk güfte önce gelir.. şair çoğu kez öylesine yazar.. besteleneceğini bilmeden.. ya da bilse bile pek umursamadan.. neyse lugat parçalamayı bırakıp sadede geleyim.. üzerinde derin düşünceye daldığım bir şarkıdır: "gün olur da belki bir gün benden bıkarsan" şeklinde başlayan mehmet teomana ait eser.. sarsıcı ve bazı boyutlarıyla hep yarım kaldığını düşündüğüm bir şiir.. "beni benimle bırak giderken" demiş şair.. gitmek ve aynı zamanda ayrılmak mümkün mü?  acaba hangi taraf kendi olarak ayrılabilir? "başka bir şey istemem sen ayrılırken"   ne kadar da yarım bir cümle.. ayrılan sensen kalan ben miyim? ya sen, ayrılmak isterken kendini  bütünüyle ayırabildiğini mi düşünüyorsun? "Bana bir tek beni bırak ne olur...

kent günlüğü: elveda ya şehr-i Ramazan

Resim
ne o gidiyor musun? bizi böyle koyup.. şart mı gitmen? ne güzeldin oysa.. hayatın hay huyu içinde tam idrak edemesem de.. bu kez de tam hakkını veremesem de.. sadece yanımda olman bile yetti inanır mısın huzur bulmama.. karşılıklı bakıştık ya yeter.. bazen gülümsedin.. bazen mahzun oldun, biz dünya telaşesiyle ihmalkar davranınca..ne güzeldi o pazartesi gecesi.. bembeyaz libaslarınla ve elinde sevgilinin ter kokusu olan güllerle gelmiştin.. huzur doluydu yüzün ve şefkatliydi ellerin.. sahurun ne güzeldi gecemizi ışığa boğan.. ve ne de dingindi ikindin.. sonra bir bayram sevinci olan iftarların.. sürekli bir karnavaldı sanki sürekli ışıl ışıl bir festival.. zamanımıza anlam kattın.. dertli kalpleri dinledin onlara merhem oldun.. ben okudum sen dinledin.. sen okudun ben dinledim sonra.. en güzel senin okumandı aslında ya.. bana da katlandın yüce gönlünle.. her anın bir hediyeydi ve her hediyen bir derinlik.. ve onlardan en derinini yirmi yedinci gecende verdin.. ne güzeldi ailecek, dos...

kent günlüğü: ananeme

Resim
ve bugün ananeme yazmak istiyorum günlük.. çünkü bugün bizi bırakıp gideli tam 3 yıl oldu.. pencereden bize bakmadığın üç ayrı yıl.. evet seninle sohbet etmeyi özledim.. sıcak, içten ve meraklı sorularına muhatap olmayı.. hemen her şeyle ilgilenmeni.. şefkat dolu alaka kuruşunu tüm hayatla.. insanlara olduğu kadar hayvanlara da.. hani hep anlattığın hatırayı anımsadım gene.. belki de ilk doğumunu yapan, telaş içindeki kediyi güven içinde bir sepete   koyuşun.. yavrularını da bir bir toplayarak annelerine kavuşturuşun.. hatırlar mısın ben bu olayı o zamanlar gittiğim İngilizce kursunda bir kompozisyon ödevi münasebetiyle yazmıştım.. ve sana okuyunca elini hafifçe sallamış gülmüştün epeyce.. başka yazacak bir şey mi yoktu gibisinden bir edayla yapmıştın bunu.. oysa bu öyle güzel bir yaşanmışlık barındırıyordu ki uhdesinde.. içinde İstanbul vardı.. Topkapı vardı.. senin en çok önemsediğin yer, evin vardı.. ve en önemlisi sen vardın.. şefkat çerağı yaktın hep etrafına.. sanki herkes se...

Denetim günlükleri: iç denetim farkındalığı kim için?

Resim
mayıstayız biliyosun günlük.. bizim iç denetim mesleği için fevkalade hususiyeti olan bir ay.. keza farkındalık ayı olarak kutlanıyor.. ülkemizde, yavru vatan “kıprısta😀” ve dahi dünyada bu aya yönelik günler, programlar, ödül törenleri ve daha bir çok organizasyon yapılıyor.. benim aklıma takılan ilk soru: farkındalık nedir?.. ve ikinci soru farkındalık kimin içindir?.. farkındalık kavram olarak son y ıllarda psikolojinin başlıca uğraş alanı olmuş durumda.. bu disiplinde bilinçle ilişkilendirilmiş ve kişinin hayatı ve davranışlarının nedenlerini anlayabilmek için, düşünceleri, hisleri ve eylemleri arasındaki bağlantları fark etme, içine bakabilme ve kendi hakkında düşünebilme yeteneği biçiminde izah edilmiş.. daha sonra kavram kesmeyince “bilgece farkındalık” şeklinde update edilmiş.. böylelikle kavram, dış uyarıcılardan otomatik etkilenmenin minimize edildiği, dikkatin yaşanan anın içersinde tutulabildiği, esnekliğin ve üretkenliğin ortaya çıkışını kolaylaştıran bir zihinsel süreci ...

kitap kritiği: eski İstanbul Ramazanları

Resim
Ramazan 11 ayın sultanı.. maddi, manevi faydaları kelimelerle anlatılamayacak huzur ayı.. bu duygular Eski İstanbul Ramazanları kitabında yüksek bir zevk ve huşu ile daha da önemlisi sevgiyle anlatılmış.. tabii ki Halit Fahri Ozansoy'un çekici üslubuyla.. hemen her Ramazan bir kere okurum bu eseri.. ve her okuyuşumda yeni bir pencere açılır adeta.. bir dönem bilmeden anlamadan okuyup geçtiğim bir kelime (misal pitoresk) üzerinden bir yıl geçtiğinden bir sonraki bilerek okuyuşumla anlama bürünür.. Ramazan hazırlıkları, eski zaman adetleri, insanların davranış kalıpları oldukça ayrıntılı anlatılır.. bu anlatıda yazar oldukça kapsayıcıdır.. yani ramazanın gelmesine sevinenler kadar, “yevm-i şek” dolayısıyla sevinenlere de yer verir.. zaman zaman dönemin siyasi yapısı da ele alınır kitapta.. baskıcı bir dönemde yaşayan toplum için ramazanın bir deşarj olma işlevi üzerinde durulur.. ki bu sayede İstanbul halkı gece sokağa çıkabilir ve etkinliklere katılabilir.. yine bu bağlamda kadınlar...

denetim günlükleri: iç denetime gençlik aşısı

Resim
geçen hafta perşembe günü Marmara Üniversitemizin biricik kulüplerinden denetim kulübünün düzenlediği bir etkinlikte gençlerle beraberdik günlükçüm .. önce biz kamu iç denetçileri olarak bir oturum yaptık (ki modertörü bendim sayın günlük) ardından da özel sektör iç denetçileri söz aldı.. konuşma sırası gelen gençlerin ise doğal olaraktan  😉en fazla merak ettikleri husus kariyerleri ile ilgili oldu.. öğrencileri dinlerken çok imrendim.. biz öğrenciyken ne böyle imkanlarımız vardı ve ne de bu kadar bilinçliydik (neyse hotel California mottosuna bağlamayacağım, bu ayrı bir yazı konusu).. bir öğrenci “audit çalışmak istiyorum (ifade çok hoş bu arada😊) sizce kamu mu özel mi” minvalinde sual eyledi.. bir başkası “kamuda iç denetçi nasıl olunur?”.. sorusuna soluk oldu.. bu sorulara – “özelliklen” de ikincisine- kamuda çalışan bir denetçi olarak cevap vermekte zorlandık.. kamuda iç denetçi olmanın uzuuuuunnnn sürecini düşününce beni bir terleme bile aldı handiyse.. hatta bu soruya ce...