Kayıtlar

Stefan Klein Yaşamın Hammaddesi Zaman

Resim
" Hakikat şu ki, insan; daha henüz kendisi hiç anılmayan  ve tanınmayan bir şeyken   dehrden  bir süre  gelip geçmedi mi?"  Kur'an-ı Kerim 76/31 Son dönemde okuduğum kitaplardan biri Stefan Klein'a ait Yaşamın Hammaddesi Zaman adlı kitap oldu.. eser, zaman kavramı ve zaman algısının yaşamımız üzerindeki etkilerini çarpıcı bir şekilde ele alıyor.. Kitap üç kısımdan oluşmakta.. ilk ve son kısımda teorik açıklamalara ağırlık verilirken "zamandan yararlanmak" başlıklı ikinci kısım pratik öneriler içeriyor.. ne yalan söyleyeyim artık pratik önerilere daha fazla önem veriyorum ve çalışmalardaki bu kısımlar daha fazla ilgilimi çekiyor..  Kitabın ana teması dediğim gibi "bir olgu olarak zaman algısı".. burada pek yeni bir şey yok (yani benim açımdan).. zamanın bazen hızlı bazen yavaş ilerleyişi, yaşlıların yaşamlarının ilk yıllarını daha net hatırlamaları zaten bildiğim hususlardı keza; buna karşılık olayın psikolojik ve nörolojik temellerini arama çabası ...

Floransa: Sanat, Tarih ve Doğanın Büyülü Kavşağı

Resim
İ talya’nın kalbinde yer alan Floransa, her köşesinde sanat, tarih ve doğanın eşsiz bir birleşimini sunan büyülü bir şehir.. bu şehir, adeta bir açık hava müzesi gibi, her adımda başka bir hikaye, başka bir güzellik sundu bize.. Floransa'ya adım atar atmaz, tarihin ve sanatın kokusu geldi burnuma.. Şehrin simgesi olan Duomo, muhteşem kubbesiyle sizi karşılar.. Filippo Brunelleschi'nin başyapıtı olan bu katedral, Rönesans mimarisinin en görkemli örneklerinden biri.. ve aşağıya doğru Floransa’nın kırmızı kiremitli çatıları, Arno Nehri'nin masmavi suları ve yemyeşil tepelerle birleşir... Duomo’dan birkaç adım ötede, bizi bekleyen Uffizi Galerisine girmek istediysek de izdiham buna müsaade etmedi.. ve hep kayıp oldu bizim için Botticelli, Michelangelo, Leonardo da Vinci ve Raphael gibi Rönesans devlerinin eserlerini görememek.. duvarıyla yetinmek.. ahhh ahh.. çok zor... telafisini tabii ki de Ponte Vecchio’ya da bulduk.. Arno Nehri üzerinde yükselen bu tarihi köprü, bir zamanl...

şimdi ben bu şarkıları kime söyleyeyim

Resim
  “Şimdi ben bu şarkıları kimse söyleyeyim? Sen olmayınca benim tadım olmuyor; Yine yandı ilk ışıklar kime gideyim? Ayrılık akşamları hep daha fazla kor.” Yaşadığımız dolu dizgin günler geldi şimdi aklıma.. keşkeler biriktirirken şimdi, üşürken.. hani o akşam vapurla Eminönü’ne dönerken.. avaz avaz esen rüzgar.. şarkısıyla bize eşlik ediyordu.. ve yaşadığımı hissettiğim nadir zamanlar.. beni sevdiğin zamanlar.. hoyratça gülerken.. hani bu kez bir teyzeye çektirdiğimiz resimde olduğu gibi.. ama ben en çok habersizce çektiğim resimlerini seviyorum.. rezervsiz gülerken.. gülmek sana yakışıyordu çünkü.. umarsızca olanı bir başka yakışıyordu.. uzaktan bakıyormuşum ben bize biliyor musun o zaman da.. şimdi anlıyorum.. devrilen yıllar.. neyse gene o akşamki vapura döneceğim.. hep kalmak istediğim o ana yani..  g özlerimizdeki parıltı, her şeyi göze alabileceğimiz o cesaretle dolu.. akşama kalmış tek tük martıların çığlıkları, suların hırçın dalgaları arasında kaybolurken, sen...

Romada

Resim
Evet sevgili İstanbul.. biricik şehrim.. yaşayan her faninin bir süre kendini sahip sanıp da kiracı olduğunu er ya da geç anladığı güzel kadın.. ablana gittik.. senin kadar güzel olan ablana, Roma’ya..  bir Cuma öğleden sonra karşıladı bizi, zarif kadın.. ağır adımlarla yaklaşırken ona, yürüdü o da benden yana.. antik kalıntılarının arasında, tarih kokan sokaklarında yankılanan ayak sesleri, yumuşak ve davetkâr.. yüzü, yüz yılların hikayeleriyle bezenmiş; gözlerinde ise imparatorluk ihtişamı ve rönesansın ince zarafeti parıldıyor.. ellerini uzatıp beni sıcak bir şekilde selamlıyor, dokunuşu eski taş duvarların serinliğinde bir masal gibi.. dudaklarından dökülen her kelime, Latincenin melodik tınısıyla kulağımda yankılanıyor.. Roma, tüm gizemiyle beni kucaklarken, kalbimde yavaşça büyüyen bir aşkla, şehrin ruhunu hissetmeye başlıyorum.. onun rehberliğinde, Tiber Nehri'nin kıvrımlarında, Kolezyum'un gölgesinde ve Castel Sant'Angelo’nun etkileyici atmosferinde, Roma'nın z...

denetim günlükleri: mesleğe yerleşmek 4

Resim
motivasyon her meslek gibi iç denetçi için de vazgeçilmez bir olgu sayın günlük.. mesleğin başlarında bilhassa yerleşme sorunu yaşanan idarelerde zıddıyla ( yani motivasyonsuzlukla)  etkili olmuştu diyebilirim .. özellikle başka kurumlardan gelen iç denetçiler için yeni kurum kültürüne uyum sağlamak oldukça netameli bir süreçti.. bir de buna bir kenara itilme durumu eklenince motivasyon feridun düzağaçın dipteyim sondayım depresyondayım şarkısını terennüm eder hale geldi.. işin kötüsü denetim işi de öyle bir iş ki çalışmaya çalışmaya inkıraza uğraması kaçınılmaz.. hani çalışan demir pas tutmaz tam da bu meslek için söylenebilecek bir söz.. bu noktada çözüm için bazı hususlar dermeyan edilebilir.. ki ben bunlardan mesleki teşekkül bağlamını çok önemsiyorum.. özellikle tide, kidder gibi oluşumlar   ya da –öğrenci kulüpleri vb- benzeri platformlar iç denetçi insanını  😆(kavramı muaaaassssebe denetmenliğinden devrem Özay’ın sayman insanı kullanımından dönüştürdüm) z...

haftanın kitabı: bir meydan öyküsü Beyazıt (1914-1964)

Resim
Bu kitabı alma ve okuma nedenim tabii ki de Beyazıta olan sevgim.. çünkü kendimi "bildiğimde" en fazla etkilendiğim semt Beyazıttı diyebilirim.. şöyle ki babam beni gezmeye götürmüştü, sanırım Eminönüne.. o zamanlar otobüs Laleliden Beyazıta tırmanarak Çemberlitaş ve Gülhane yoluyla Eminönüne varırdı.. işte bu otobüslerden birinde sanırım 4-5 yaşlarındayken, pencereden akşamın ineyazdığı sırada lambalarını yeni yeni yakmaya başlayan dükkanlarıyla ve ille de caminin önündeki o zamanlar gözüme devasa görünen, üstü yüklü, arka pencersi olan turist otobüsleri görüp vurulmuştum Beyazıta.. “ne güzel yer Allah’ım” dedim gayri ihtiyari.. otobüs meydandan ayrılana kadar ağzım açık seyrettim.. ve sonra büyüyünce kendim gittim.. hep gittim.. bıkmadan usanmadan.. neyse geçen İş Bankası yayınlarına girdiğim anda “bir meydan öyküsü Beyazıt” kitabını görünce bu hissiyatın ağır basmasıyla hemen elime alıp inceledim ve derhal satın aldım.. ve uygun bir anımı bekledim.. o an gelince de okumaya...

"içden"le program

Resim
selamlar  günlük, nasılsın eyicesindir inşallah.. beni sorarsan iyiyim diyebilirim..  mesut ve bahtiyarım.. keza denetim programını hazırlayarak yürürlüğe koymanın gönencini yaşıyorum.. bir kere daha başarmış olmak güzel.. ancak bir takım durumları paylaşmak isterim seninle..  ilk evvela, bu gün için, içden’den bahsetmek istiyorum, müsaadenle.. minik, tontiş ve dahi ponçik yazılımımız😁 içden biraz daha kolay olamaz mıydı diye her daim olduğu gibi gene düşünmeden edemedim, programı hazırlarken.. biraz daha organize, denetim alanlarının tespitinde daha efektif olamaz mıydı diye sordum durdum..  aslında bunun cevabını bir iki ay evvel Tide kongresinde almıştım.. ve adeta platonun mağarasından kaçan eleman gibin 😍 yeni son model içdenle firmanın kongrede açtığı stantta müşerref olmuştum.. network arasında stantları gezerkene gözüme içden yazısı çarpmış ve gayri ihtiyari stant beni kendine çekmişti.. görevliye bu içden mi diye sordum.. adam evet deyince o zaman bizim...