Kayıtlar

pertevniyal pilav günü bu kez görevli

Resim
ve dün yine Pertevniyaldeydik sevgili günlüğüm.. pilav günü münasebetiyle.. ancak bu kez farklıydı.. bu sefer –yedek😀- yönetim kurulu üyesi olarak organizasyonda görevli olarak yer alıyordum.. bu nedenle önceki yıllarda olduğu gibi 12 civarında değil, 9:30’da okulun bahçesindeydim.. içim içime sığmıyordu.. cumartesi geç vakit Ankaradan gelmiş olmama rağmen heyecan zinde tutuyordu..  ve sonra metrodan indim.. gene o yolu ve hep onunla ve hep Pertevniyalden çıkışta ders sonraları otobüse binmek için yürüdüğümüz Aksaray meydanını arşınladım .. çoook eskilerden “valide fırını” adlı dükkanının önünden geçerken telaşım arttı sanki.. biraz duraksadım orada, t am da ayağıma bastığı yerde. . hikayenin başladığı noktada.. şöyle bir durdum.. arkama döndüm.. güneş bana gülümsüyordu sanki.. var olmak, seni tanımış bulunmak, bir süre olsa da birlikte takılmış olmak..  hepsini hissettim, kalbimden ılık bir şey aktı sanki.. hüzünbaz kahkahalar şeklinde özetlenecek maziyi düşünerek camiin...

fakat ne yazık ki sokak boştu....

Resim
fakat ne yazık ki sokak boştu....😔 şimdi böyle şarkılar yok.. söyleyenler de.. aranjmanların insanın içini ısıtan o doğallığını çok aradım sonraları.. hep nafile bir çabayla.. ve o beyefendi sanatçılar.. bambaşka bir dünyadan sesleniyorlardı bize adeta..  misal boş sokak şarkısı.. Fecri Ebcioğlu ne de hoş uydurmuş sözleri besteye.. inişler, çıkışlar; baslar tizler.. ve hatta basbaritonlar.. heybetli icralar diyorum ben bu tarza.. dik değil, duruş sahibi.. her köşe başında ağlayacak kadar rikkatli bir kalp sahibi.. ve kapanan pencereyle birlikte susan şarkının ta içimizden çalması.. hangimize böyle olmamıştır ki?.. ve ayrılık tema olarak öne çıkan.. hep ayrılık, kapılardan sızan ayrılık.. nostalji bir hastalık değil.. yaşamın soluklanma odaları.. ve şarkının dediği gibi; " Gözlerim dolaştı bir bir bu yollarda Aradım seni her köşebaşında Kalbim ağlarken ah ne yazık ki Belki de sen, sen başka kollarda Kapandı pencerem, şarkım sustu Artık o kalbimde çalıyordu O eski hislerim tekr...

mesleğin adı

Resim
geçen 2 hafta evvel Kidder Başkanı Mustafa Beyin İstanbul’da olması münasebetiyle İBB iç denetim başkanlığının ev sahipliğinde bir toplantı tertip edildi sevgili günlük.. bu vesileyle başkan, ilk ağızdan olup biteni, olamayıp bitemeyeni kısaca ne varsa anlattı.. biz de dinleyerek müstefit olduk.. her zaman ve daima herkesin yani tüm tarafları bir arada olduğu toplantılardan yanayımdır.. nitekim böylece herkes eteklerindeki taşları döker, kulaktan kulağa aktarım sonucu yanlış anlatım sorunu ortadan kalkar.. 👀 bu toplantıda da böyle oldu.. elbette temel konu özlüktü sevgili günlüğüm.. keza biz insanların kahir ekseriyeti para için çalışır ve özlük hassastır.. başkan, özlükle ilgili girişimlerinden, diğer derneklerle ortaklaşa çabalarından, bahsetti.. ve konunun en hassas yönü olan farklı cetvel farklı maaş; bitmeyen -siyah-beyaz savaşının izdüşümü olan- merkez-taşra ayrımcılığı ile ilgili de tüm içtenliğiyle açıklamalar yaptı.. bundan başka mesleğin gelişimi ve kalkındırılması vardı muh...

In memory of Sinéad O'Connor (Şüheda Sadakat) - Nothing Compares 2 U (Live in Europe 1990)

Resim

Day Dahi Ya Hum Nurunda Nurunda Nurunda Nurunda Hiya Hiya

Resim
MFÖ’yü ilke ne zaman dinledim bilmiyorum.. dünyaya gelişim kadar eski belki.. hep bir anlam dolu gelmişti bana.. ama önceleri, çocukken eğlenceli tabii.. en vak to rock ’undan.. en animasyonlusundan..   coşkun bir ırmak gibi, inişleri çıkışları.. aslında sesleri birbirinden çok farklıydı.. nasıl oluyordu da böyle ahengli bir dışavurum yankılanıyor diye düşündüm durdum çok sonraları..  ilk hatırladığım ele güne karşı yapa yalnızdı .. o nasıl bir girişti öyle.. aman ya Rabbi.. sonra peki peki anladık geldi.. çevrem pek dinlemese de nedense beni benden alıyordu mfö.. kıyafetleri, imajları ses tınıları.. her şeyleriyle aykırıydılar.. sıkıntılı zamanlarda aslında no problem diyerekten ferahladım çoğu kere.. dudağımda bir gülümseme deli deli kulakları küpeli bir şekilde.. yine kızgın vakitlerde mazeretim var asabiyim ben deyiverdim.. tıpkı bu şarkı eşliğinde daum’a çekilen o klipteki gibi..  dediğim gibi aslında çevremde grubu seven azdı.. bebeklikten liseye kankam sevgili ...

bir zamanlar topkapıda

Resim
dünyanın en güzel yeriydi bana göre.. en sevimli en içten.. çocukluğun geçti yer hep öyledir derler gerçi.. ama bence Topkapı başka biraz daha.. tüm acıların vız gelip tırıs gittiği yerdi orası.. seksenlerin başkentiydi.. ve ben orada daha doğrusu bu gönül orada güzel sevdi bir gün.. ve milat oldu.. benim için artık her şey senden önce ve sonraydı.. baştan başa bir ülke olan Topkapı ışıldadı.. kuzeyiyle güneyiyle doğusuyla batısıyla.. yazın sonuydu sonbaharın başıydı.. topkapının güneydoğsusundaki o parkta.. karşıma çıktığında.. oturuyordum.. herkese ait olan bir yerde bir yer bulup oturmuştum.. güneş batmak üzereydi ama yine de ısıtıyordu, gülümseyerek.. o sarı sapsarı renk topkapının rengiyd i.. hiçbir yerde olmayan o renk hüzmesi.. kalbimi alıp gittin sanki o parktan çıkıp giderken..  bekledim ondan sonra hep belki gelirsin diye.. hem uyanıkken hem düşümde.. şimdi olsa ne olur bir daha gitme derdim.. oysa ne kadar hazırdım söylemeye.. hayat işte.. tam da bu.. savrulan yaprakla...

#iyikiKIDDERvar

Resim
küçük bir gruptu başladığında.. zamanla sayı arttı, emekler çoğaldı.. her yere koştu.. 2007'den bu yana.. mevzuatı hazırladı, rehberleri sonra ve hatta yazılımı dahi.. çok havalıydı, çok istekliydi.. ab projesi bile vardı başardıklarının arasında.. ve bunlar bir ufuk değildi onun için.. çabucak gerçekleştirilen şeylerdi.. başarıları kanıksatmak gibi bir misyonu vardı .. zamanla küllense de, bir deniz feneri gibi yol göstermeyi sürdürdü daima.. yolundan sapmasına izin vermeyerek iç denetimin.. bunu her daim işletişlik kullanarak yaptı, Türkçenin kıvrımlarında gezerek ortaya denetişim i koydu.. zaman zaman kızdırdı, öfkelendirdi.. beni bile.. hatta bir yazı yazmıştım da epeyce bir tepki almıştım.. "affet beni, sana üye tadıyla bir mektup yazamadım" şeklinde başlayan.. ve bir de şiir, biraz argo bulunmuştu da atar yapmışlar o zamanki yönetim kurulu üyeleri bana.. yapmışlar diyorum çünkü ben orada yoktum.. içlerinden biri haber vermişti.. hepsini affettim sonra olanı biteni...