Kayıtlar

son 1845 yılın en....

Resim
annem haklı günlük.. eskiden böyle aman kar yağacak, iki saat sonra büyükçekmecede, yarım saate kalmaz mecidiyeköyde diye zırvalıklar yoktu .. sabah kalkardık ve her tarafın bembeyaz👀 olduğunu görürdük.. fazla bilmezdik, öngörümüz yoktu.. açıkçası merak da etmezdik nolacak diye..  şimdi bakıyorum küçücük çocuklar bile doğaya bir düşman gibi bakıyor, medya sayesinde.. yağmur demek taşan dereler demek çünkü.. altyapısız semtler demek.. bodrumda boğulan insanlar.. kar demek doğuma yetiştirilemeyen bir kadını akla getiriyor , kızaklar üstünde   çekilen .. biz sıcak odamızdayken bile böyle şeyler düşünüyoruz.. ya da bir kuyruklu yıldızın geçmesi, güneş, ay tutulması şu bu her şeyi "acaba?.." "ne ayak?.. başımıza bir şey gelmeyivere bari" şeklinde algılıyoruz.. yağmurun dinginliği yok zihinsel şemamızda.. ya da karın yağışı huzuru kodlamıyor kafamızda, çünkü o pencere çoktan kapanmış.. yolu düşünüyoruz biz hep işe gitmek eve gelmek için yolu.. oysa yola bağlanmak ve yo...

14 yabancı: 8'i sahada 3'ü evde 1 yemekte gerisi bilmem nerede...

Resim
duydun mu günlük.. federasyonun yeni kararı mucibince, süper lig takımları artık 14 yabancı oyuncuyla sözleşme yapabilecek.. bunlardan 8 adeti sahada – sergenin ifadesiyle - 2 tribünde, 2 si evde 1’i yemekte olacak..😀 bu sayılar 2020-21 sezonunu kapsıyor günlük.. 2021-22 ve 2022-23 daha farklı olacak..  nereden buluyorlar bu akılları, nasıl karar alıyorlar cidden çok merak ediyorum.. ayrıntıları okuyunca yok efendim bunlardan biri genç olacak artı alt yapıdan bir yerliyi de koyacan şu bu uzayıp gidiyor.. palyatif tedbirlerle çözüm arayışından başka bir şey değil.. çoğu şeyimiz gibi fitbolda böle.. nedensellik algısı yok.. ve kök nedene ulaşma çabası görülmüyor.. günü kurtarma yönünde beyhude hareketler..  o değil de bu kararla birlikte ne garip ki birden aklıma eski zamanlar (fanatik olduğum= fener yenildiğinde kafamı duvara vurarak ağladığım vakitler) geldi.. şimdi diyecen ki sen de hep eskilerdesin.. ee ne demişler günlük “mutlu insanın tarihi yoktur” benim var o va...

yeni normalde seminerler: otur evinde yaaa

Resim
sevgili günlük marttan beri pandemi yüzünden evde kaldık genelde.. mesleki çalışmalar büyük ölçüde sekteye uğradı.. haa işin eğitim boyutu ise tam tersine gelişti de gelişti.. dallandı budaklandı.. bir yandan kidder bir yandan tide ve bir çok organizasyon event lar yaptılar ( muahhaa ha ha lafa bak ☕demle: “event set” ettiler😆) .. çok müstefit olduğumu söyleyebilirim.. bazen günde 6 saatten fazla izledim.. her yanım bilgi doldu.. üstelik yeni kurduğumuz üniversite iç denetçileri grubu olarak düzenlediğimiz webinarda ben de moderatörlük yaptım hani.. zoom mum, meet meet (bunun tekrarı da aynı oldu işhe bakk😅) gibin program vasıtasıylan eriştik meslektaşlarla.. aynı havayı teneffüs edemesek de aydınlandık.. geleceğe umutla baktık.. tabii aynı ortamda olmanın havasını vermedi.. hani şöle antalyadaki bir eğitimde bahadır başkanla, yahut göbeğimizin birlikte kesildiği (bilhassa muaassebe denetmenliğinden devrelerimle) meslektaşlarla tatlı tatlı sohbet etmenin keyfi gibi olmadı.. yahu...

Sabri Hoca'ya veda

Resim
Sabri Hocayla ilk olarak 1999 yılı eylül başında karşılaştım.. güzel bir yaz sonu günüydü.. yer Marmara Üniversitesinin Bahçelievler kampüsü (en sevdiğim kampüstü, bence iktisat tarihinin ruhu oradadır) 4. kattaki iktisat bölümü binasındaki İktisat Tarihi Bilimdalı başkanının odasıydı.. ikindiye yakın bir zamandı.. kapıda yüksek lisans mülakat kuyruğu vardı.. adım okundu içeri girdim.. mülakat kurulu 3 hocadan oluşuyordu: Ahmet Tabakoğlu Hoca, Tiğinçe Oktar Hoca ve Sabri Orman Hoca.. hocaların samimi tavırları kendimi rahat hissetmeme vesile olmuştu.. mülakat sorularından biri –Ahmet Hoca sormuştu- osmanlıca okuyabiliyor musun oldu.. cevabım arap haflerine hakim olmam vesilesiyle okuyabileceğim yönündeydi.. bunun üzerine arap harflerini nereden öğrendin, sen iktisat fakültesi çıkışlısın gibi bir soru geldi.. cevap olarak “mahalle mektebine gitmiştim oradan” deyince Sabri Hoca “çok kritik bir cevap verdi” diyerek gülümsedi.. oldukça sert bakışlı ve heybetli Sabri Hocanın bu ifadesi ve g...

merhaba anane

Resim
merhaba anane.. en ihtiyar torunun 42 yaşını aştı.. bunun 38 senesi seninle geçti.. 4 senesi ise sensiz.. buruk.. yutkunma isteğiyle.. sevgi dolu bakışlarını hatırlıyorum hep.. en çok da yüzük parmağını göstererek bana takılmanı.. “ hadi yok mu gelin.. ne zaman” deyişini.. böyle bir mutluluğu sağlığında yaşatamadığım için üzgünüm.. tabii sadece buna değil aynı zamanda geçip giden zaman için de üzgünüm..  biliyor musun bilmiyorum dünyada bugünlerde salgın bir hastalık var.. evden çıkmıyoruz.. dedeme bile gidemedik mesela bayramda.. tabii sana da gelemedik ziyarete..😔 burada olsan ve bu ortamı yaşasan çok üzülürdün eminim.. misafirlerle dolu bayramlara alışkın sen.. bomboş koltuklar karşısında çok içerlerdin durumu.. haberlere düşkün olduğun için sıra sıra bütün kanalları izler ve ardından da “deli bunlar be” derdin.. biraz korkarak ancak daha çok eve misafir gelmeyişine yakınarak.. bayram olacak ve senin tescilli markan olan şekerpareni yemeye insanlar gelmeyecek ha?.. gerçekten ...

kalıcı mesleklerde her dem yeni olmak ya da olmamak

Resim
bugün seninlen mesleğin geleceği üzerine bir iki kelam edeyim dedim günlük.. buna sebep geçenlerde üyesi olduğum bir whatsup mesleki paylaşım grubuna bir üstadımızın gönderdiği ve üzerinde başka meslektaşların fikir beyan ettiği aşağıdaki tablo .. ileride var olacak ve olmayacak meslekleri tahminliyor..   ve “denetçiler” bu bağlamda gereksiz meslek ve roller kategorisinde yer alıyor.. şaşırdım mı? hayır.. keza bu kaçınılmaz bir şey.. ve işin ilginci bu konuyu duayen Fahreddin üstat la yaptığımız bir sohbette uzun uzadıya daha önce irdelemiştik.. gayet gizli mahiyette yapılan muhabbetin bir cümlesini sana da deyivereyim de nasiplen günlük: “biz türümüzün son örneğiyiz” .. evet bu yukarıdaki   tabloyla da birebir oturuyor.. dönüşümün devrimsel bir noktaya vardığı günümüzde artık klasik anlayışlara yer olmayacağı apaçık.. yani muhasebeci ergun tiplemesine ya da “ beni ırgalamaz pampa ben yıl başı programımı yaparım, şööle başımı fazla ağırtmayacak süreçlerden bir iki tane seçer...

elveda ya şehr-i ramazan

Resim
e yine veda vakti geldi.. dünya ne kadar çabuk dönüyor, zaman ne kadar hızlı akıyor ve güzel şeyler ne de çabuk geçip gidiyor.. daha dün gibiydi, usulca, uyuyan çocuklarının saçlarını okşayan bir anne şefkatiyle, geldiğinde.. gülümseyerek girdin evlerimize.. yine beraberiz, geldim işte dedin.. ve sevindirdin bizleri, kırık kalplerimizi, mahzun gönüllerimizi.. arınma rüzgarları estirdin yüreklerim izde.. ve  teenniyle hareket etme şuurunu üfledin kulaklarımıza.. sakin olun, sabredin ve "okuyun" dedin.. tıpkı Cebrail'in (AS) Efendimiz'e (SAV) sıkıca sarılıp dediği gibi.. biraz hasret mi kokuyordun? yoksa kayıplarımızı mı hatırlatıyordun? "geldik gidiyoruz işte kendi gönül penceremizden bir bakıp şu fani dünyaya" dedirtiyordun içten içe..  salgın hastalık yüzünden canlarla iftar yapamadığımızdan  önceki zamanlar kadar bir arada karşılayamadık belki de.. seni sirkecide, sultanahmette temaşaya gelemedik mesela arkadaşlarla.. on yıldan fazladır süren geleneksel iç...