Kayıtlar

denetim günlükleri: denetim denetçiyi özgür kılar

Resim
denetim elemanlığı insana büyük ölçüde bir özgüven veriyor günlük.. özgüven ve eleştirel bakış.. bunu çoğu meslekte özellikle de bazılarında görememek beni ciddi hayal kırıklığına uğratmıştır.. "özellikle de bazılarında" derken akademiden dem vurmak istiyorum.. yıllar yıllar önceydi.. genç bir muaassebat denetmeni  💔olduğum dönemlerde konuyla ilgili çarpıcı bir örnek yaşamıştım.. üniversitenin birindeki bir ihaleyle ilgili inceleme yapmak üzere görevlendirilmiştim.. ihale sürecindeki 2 si prof 3 kişinin ifadesini alacaktım.. proflardan genç ve erkek olanını önceden az da olsa tanıyordum.. ortak tanıdıklar vardı.. neyse adamcağız bildirdiğim saatten yaklaşık yarım saat önce geldi.. ve ilk olarak o tarih itibariyle içinde bulunduğumuz Ramazan’ı tebrik ederek söze başladı.. iftardan, sahurdan ve tabi ki de eski Ramazanlardan "konuşuk ettik" .. bir süre sonra odaya kadın olan ve daha önce odama gelmiş olan profun hocası kıdemli prof -yanında diğer ilgili şahısla birlik...

kent yaşamı: denizlere düşman mıyız?

Resim
geçen -ruhi ve bünyevi- bir takım nedenlerden ötürü yıldızdan sirkeciye kadar yol katettim.. gözünde büyütme günlük, inan daha önce teptiğim yolların yanında bu mesafenin esamesi okunmaz.. neyse konu zaten ne kadar çok yürüdüğüm değil.. mevzuu bu kadar güzel bir parkurda denize paralel yürüyememiş olmam.. evet maalesef bir deniz kültürümüz yok .. kıyı şeridinden yararlanma, doğa-tarih birlikteliğini yaşama ve içselleştirme ve de bundan zevk alma olayımız çok güdük.. şöyle ki beşiktaş sahilinden yürümeye başladım o da ne? eski malmüdürlüğü ve şimdi saraylara bağlanmış bina yolu kesiyor.. hoppp caddeye fırla.. bu binayı geçince tekrar sahile in.. ama 5 metre gidemeden karşına çıkan bilmem ne asamblesi binasından dolayı yine otobüslere doğru koş.. oradan sonra kabataş sahile kadar saraydı, müştemilattı denizi göreme.. bu kadar mı düşman olur insan denize? bu kadar mı görmek istemez? neyse kabataşta yan yana bulunan çay bahçeleri sayesinde bir boşluğa kavuş ama o da ne? az ilerde üni...

kent yaşamı: nesnelerin interneti

Resim
Merhaba günlük.. bu gün kafama IoT takıldı.. yani nesnelerin interneti olayı.. nedir ne değildir diye azıcık "bakalak" oldum😉 da ne göreyim ki..   hep geyik pür geyik.. ya olgunun kendi geyik ya da bize anlatanlar karikatürize ediyorlar mevzuyu diye düşündüm sonra.. şöyle ki bize (yazılı ve sözlü olarak) aktarılan örnekler ofsayttı bir kere.. yok yumurta bittiğinde haber veren buzdolabı.. yok bozulunca “servisçiyi” arayan tost makinesi.. bla bla.. oysa daha ciddi şeyler tahayyül ediyoruz bu konuyla ilgili olaraktan.. mesela tıp alanında müthiş atraksiyonlar bekliyorum..   hayalimdekini açık edeyim mi?.. şu şekilde: insanlara takılacak bir çip sayesinde tüm organların durumu takip edilecek ve haklarındaki anlık bilgi telefona yüklediğimiz bir uygulama ilen bildirilecek.. misal karaciğer: yeter “çikolata” yedin büsbütün karardım.. pankreas: glikoz şurupu kes artık.. bağırsak: bu bitki çay küçük emilim pulucuklarımı kopartıyor.. kalp: beni bu kadar yorarsan sonum yakındır.. fa...

Bu kentte aşk: yekpare geniş bir an!

Resim
ustama dedim bugün giymeyim tulumları arkası kuşlu aynada taradım saçlarımı.. cildi parlak kağıt kaplı, pahalı bir hayatta yaşayan yaşanan; ulaşan ulaşamayan herkesi de bir tekmil kaplayan.. bir an belki.. koskocaman bir an.. her şeyin olup bittiği bir an.. tüm yaşanmışlığıyla hatırlanan.. anlamak anmaktan mı geliyor.. gelmiyorsa da gelmeli bence.. an’ın sınırlamak manası da var sanırım.. kalan.. sanan.. yanan.. işte ne olursa hep o anda, gerçekten yaşanan tek zamanda oluyor.. an ve mekan.. bu ikisi ancak birlikte anlamlı.. nasıl da mecbur iki kavram.. bir madalyonun iki yüzü gibi.. ve nasıl da bizi bir düzlemde takyit ediyor.. ve o anlardan biri ve o mekanlardan biri.. ümitlendiğim bir düzlem.. olur mu dediğim.. ne olduysa o an oldu zaten.. bir tebessüm.. geri kalmayan.. bir ses.. tekrarı olmayan.. bir sanı bir yalan bir yanılsama.. tüm hayata mal olan.. senden kalan.. pahalı hayattan.. belki de kalın bir roman.. sadece anlatan.. soran.. duyan.. cevabından korkan.. ve senden kal...

denetim günlükleri: denetçi "nası" bir denetlenen ister?

Resim
şimdik sana hiç sorulmamış, bir soru soracam günlük: denetçi nasıl bir denetlenen ister?. evet nasıl bir denetçi istendiği her daim yazıldı çizildi de.. acaba denetçilerin nasıl bir denetlenen istediği hususu pek şey edilmedi. . halbüse😉 epey ehemmiyetli ve dahi mühim.. denetçi ilk evvela açık zihinli bir denetlenen ister.. fikri hür irfanı hür bir denetlenen denetim sürecine özellikle de iç denetime çok şeyler katar hani.. sorular sorar, gelişmeye açık yerleri işaret buyurur.. iç kontrol deseninin tasarımında işbirliği yapar ve öneri geliştirir.. iç denetçi bunları ister, ilk olarak bir denetlenen de.. sonra açık bir yürek gerekir hani.. “evet ben işimi yapıyorum, onlar da yapıyor; hepimiz işler daha iyi olsun diye ter döküyoruz” bilinci bu açık yürekliliğin bir tezahürüdür.. yine duru bir düşünce yapısı ister denetçi.. arka planı olmayan yani.. net.. “bunlar da nereden çıktı” diye düşünürken ağzından “ben denetime çok inanırım” lakırtısı dökülmeyen.. keza gözler yalan söylemez😀 z...

müzik üzerine: erol evgin şarkıları

Resim
ıpılık bir duygu kaplıyor insanın içini Erol Evgin şarkılarını dinlerken.. "öyle çok sevdim ki seni öyle çok ki anlatamam" derken insan tarifsiz acılara gark oluyor.. yaşama sevinci ile beraber sonlu olmanın acısı bir yumruk gibi oturuyor boğazıma  "tam alışmıştım ki bu yalnızlığa bir tek gülüşünle girdin dünyama" derken.. "işte o an bir fırtına kopar, sanki o an yer yerinden oynar" mısrasını dinleyip de fırtınayı hissetmeyen var mıdır acaba? "hani ıssız bir yoldan geçerken hani bir korku duyup ta bir şarkı söylemeyen" ya da   "hani eski bir resme bakarken yılları sayıp da gözleri dolmayan" birilerinden bahsedilebilir mi? "bir ben çaresiz, bir ben sensiz" derken  bekletenlere "gel sen ne çektiğimi bir de bana sor" dememek mümkün mü? alışkanlıklarımızı sevmek ve anı yaşamak diye düşünürken "hep böyle kal" cümleleri dökülmez mi dudaklarımızdan.. "sen başkalarına benzeme sakın.. hep böyle kal, hep bana ya...

kent yaşamı: yine yeni yeniden Marmarada...

Resim
tatile geldik günlük.. tahmin edebileceğin gibi yine marmara adasına tabiki de 😆..  zaten eş dost hep sorup duruyor "yine mi marmaraya gideceksiniz.. antalyaya şuraya buraya gitsenize.. şu bu".. acik söylemek gerekirse günlük sakin, ailecek bir tatil yapmak istiyorsa bir insan marmara adasından hadi biraz daha spesifik hale getireyim adanın gündoğdu köyünden daha güzel bir yer bulabilmesi çok zor.. sessiz sakin, huzurlu.. deniz, yiyecek uyku.. nasıldı o şarkı “biraz müzik biraz uyku tüm istediğim buydu.. bodrum bodrum”.. gerçi mfö bunu yanlış yere yazmış.. bizim adaya yazmalıydı.. yoksa bodrumdur, kuşadasıdır, antalyadır.. buralar oldukça hareketli.. ve aranan huzuru buralarda bulmak pek de olası değil.. gerçi ne aradıgina bağlı 😅  neyse millet “senin ki emeklilerin kaplıcaya gitmesi gibi bişi” şeklinde dalga geçse de yine adadayız.. üstelik adaya “sadece bizimkilerin yanısıra rumlar için de barış getirmek için” falan da çıkmadık😜.. sadece tatil amaçlı geldik....