Denetim Günlükleri: Çok Çalışan mı, Çok Değer Katan mı?

Sevgili günlük...
Bazı insanlardaki zekâ parıltısı bana çok ilginç geliyor.
Çok çalışmıyor genelde bu kişiler.
Ancak yaptıkları tek bir işle...
Yahut verdikleri tek bir fikirle...
Yepyeni ufuklar açabiliyorlar.
Hani diyorum...
Acaba bir de bunlar çalışsalar nasıl olurdu?
Ortaya kim bilir neler çıkardı...
Ama sonra konunun başka bir boyutu geliyor aklıma.
Belki de tam tersidir.
Belki de bu insanlar böylesi zihinsel açılımları, işin çok içine girmedikleri için yapabiliyorlardır.
Yani biraz geriden baktıkları...
Olay karmaşasının içine dalmadıkları için...
Bizim göremediğimiz çözümleri görebiliyorlardır.
Tıpkı düzlemden bakan birinin sadece ağaçları görmesine karşılık, tepeden bakanın ormanı görebilmesi gibi...
Belki de ekiplerde çok çalışan insanlar kadar...
Az çalışıp değer katan insanlara da ihtiyaç vardır.
Misal: Sergen.
Kendi kabul etmese de fazla koşan, antrenman seven bir topçu değildi.
Ama sahip olduğu yetenek sayesinde takım adına nice kilitleri açan oyuncu olmuştu.
Denetim elemanlığı sürecimde de gözlemledim böylesi insanları.
İşe geç gelen, erken ayrılan... Ama denetim kumaşı (ne laf beaa... 😄) çok iyi olan kişilerdi bunlar. ve bu kişiler şan ve şeref dolu meslek muhasebe denetmenliğinden devrem Ahmet Çağlan'ın tabiriyle acar denetçiydiler.
Bir ikisiyle çalışma fırsatım da oldu.
Denetlenecek birime giderdik.
Üstadın henüz gelmediğini görürdük.
Bir süre sonra ağır ağır çıkagelirdi.
Acelesi hiç yoktu.
Önce çayını söylerdi.
Bir iki lafın belini kırardı.
Sonra "hadi gel, bir müdürü ziyaret edelim." derdi. Ya da müdür bizim denetim odasına gelirdi.
İşte tam o anda...
Üstat ustalığını konuştururdu.
Yarım saatlik bir sohbetten...
Kucak dolusu sevgiyle...
Pardon...
Bulguyla dönerdik. 😄
Tamamen sohbetsel bir yöntemdi uyguladıkları. Nice nicel sonuçlar veren nitel bir tarzları vardı.
Sonra odaya döner ve tespitleri yazardık.
Ve denetim çoğu zaman ya vaktinden önce...
Ya da tam zamanında biterdi.
İşte bu sonuç titiz büro başkanı üstadımın neden bu geç gelen, erken ayrılan denetçilere hiçbir şey söylemediğini zamanla anlamama yardım etti.
Sonuçta başkan bir iş vermişti.
Ve o iş...
En verimli şekilde tamamlanıyordu.
Öyleyse ortada mesele yoktu.
Kalkıp herkesten Weberyen bir bürokratik amele gibi Fordist üretim bandında çalışmasını beklemek anlamsızdı.
Başkan bunu sezmişti.
Sürecin işleyişine müdahale etmiyordu.
Akıllı bir yöneticinin yapması gereken de tam olarak buydu aslında.
Ha...
Şimdi eminim diyeceksin ki:
"Niye bu ikilem?
Hem çok çalışıp hem de böyle çığır açan biri olamaz mı insan?"
Olur... 
Olur da...
Onu buralarda tutmak mümkün olur mu? Onu da sen deyiver bana günlük.
Nasıl ki hem Alex gibi teknik olup hem de tekmeye kafa sokan bir futbolcunun adresi çok daha üst liglerse...
Öyle bir denetçinin yeri de herhalde başka kulvarlardır.
Keza "eşit işe eşit ücret" yanılgısı da çoğu zaman başka bir seçenek tanımaz.
"Yanılgı" deme sebebim ise şu: "Eşit iş" her zaman mümkün değildir.
Hele ki bilgi yoğun mesleklerde...
Aynı unvanı taşıyan iki insanın ürettiği değer arasında bazen uçurumlar olabilir.
Bu da beni uzun zamandır düşündüren başka bir mesele.
Sendikaları biraz kızdırma pahasına da olsa onu da bir gün ayrıca yazacağımı hissediyorum günlük... 😄