Gece Vardiyası: Selam Baba

Selam baba...
Bugün babalar günüymüş. Ben de kutlamaya geldim yanına.. Eskisi gibi değil tabii...
Bu kez çay yoktu.. Elini öpmek de ve bir şeyler anlatan sesin de...
Sadece sessizlik vardı.
Ve mezarlıklara mahsus o tuhaf sükûnet...
Dönerken düşündüm de... Bugün hikâyenin başladığı yerden de iki kere geçtim Topkapı'daki Şeyhülislam Sokak'tan... Hani şu her şeyin başladığı yerden...
İnsan bazı sokaklardan geçerken yürümüyor aslında. Hatıralarının içinden geçiyor. Ben de biraz öyle yaptım galiba. Çocukluğumdan geçtim. Gençliğimden geçtim. Senin sesinden geçtim.
Bir de fark ettim ki baba... İnsan yaş aldıkça babasını daha iyi anlıyor. hani bir klişe vardır: Çocukken güçlü buluyor. Gençken eleştiriyor. Biraz daha büyüyünce hak veriyor.
Ama en önemlisi de şu ki sonra bir gün geliyor... Soracağı sorular birikiyor. Ama soracak adam kalmıyor. Bugün mezarın başında en çok bunu düşündüm.
İnsan kayıplarına alışıyor diyorlar. Bence alışmıyor. Sadece yokluklarını hayatın içine yerleştirmeyi öğreniyor.
Bayramlarda...
Babalar günlerinde...
Bir sokak isminde...
Eski bir şarkıda...
Birdenbire çıkıp geliyorlar yine. Sanki hiç gitmemişler gibi. Belki de bu yüzden mezarlık ziyaretleri ölülerden çok yaşayanlar için. İnsan biraz dua ediyor. Biraz konuşuyor. Biraz da kendi içini yokluyor. Ben de öyle yaptım bugün. 
Sonra döndüm.
Hayat kaldığı yerden devam etti.
Arabalar geçti.
İnsanlar telaşla yürüdü.
Telefonlar çaldı.
Şehir bildiği gibi yaşadı.
Ama ben biliyorum ki bugün Topkapı'da, Şeyhülislam Sokak'tan her geçişimde olduğu gibi, sen de benimle yürüdün biraz.
Babalar günün kutlu olsun baba...
Allah'ın rahmeti üzerine olsun.
#GeceVardiyası #BabalarGünü #Topkapı #ŞeyhülislamSokak #Hatıralar