denetim günlükleri: yapıcı tatminsizlik mesleki şiardır

Bugün iç denetimde “yapıcı tatminsizlik” kavramı üzerine konuşmak istiyorum sevgili günlük…

“Ne bu yaaa, yeni kavramlar mı uyduruyorsun… ‘zate’ son on yıldır yaşadığımız mesleki kavram sağanağından bıkmışım ha!” dediğini duyar gibiyim.

Evet, yeni bir kavram çerçevesinde anlatacağım konumu.

Şimdi mesleğe yeni başladığımızda eski alışkanlıklarımıza uygun hareket etmeyi bir yere kadar mantıklı buluyorum. Bu bağlamda “teftişçilik” anlayışını da, denetim konularını da handiyse hepten aldık ve denetim evrenimizi bunlardan oluşturduk.

Hani derler ya: “Tilkinin kırk türküsü var, kırkı da tavşan hakkında…”

Biz de: maaştı, ayniyattı, ihaleydi, alımdı, satımdı… diye diye günlerimizi geçirdik. Raporlarımızda verdik veriştirdik. Yanlış anlaşılmasın, hâlâ aynı türküleri söylüyoruz. Bu yazıyı her şeyi halletmiş, aydınlanmış biri gibi yazmıyorum. Henüz öyle bir “ışık” filan yok.

Ama bir süre sonra bir şey oluyor… Tatminsizlik başlıyor.

Ve bu aslında doğru kullanılırsa son derece müspet bir durum. İşte buna ben “yapıcı tatminsizlik” diyorum.

Şöyle düşün:

Bir aktör/artist var… Hep kötü adam oynuyor. Elinde tavuk butu: “Muahhaha, gebereceksiniz!”

Ya da tam tersi… Hep iyi, hep çiçek, hep meleksi roller: “Senin annen bir melekti yavrum…”

Bu durumda ne diyoruz? “Bu adam/kadın başka rol oynamıyor.”

Rol üzerine yapışmış.

İşte biz de sanırsam biraz fazla bu yoldayız.

Nereden mi anlıyorum? Genel faaliyet raporlarını tetkikten.

Bu badireden kurtulmanın yolu ne?

Yapıcı tatminsizliği bağrımızda bir yangın gibi hissetmek 

Ve bunu fikir + eylem birlikteliğine dönüştürmek

Söz gelimi üniversitede mi iç denetçiyiz?

O zaman artık:

• inşaat, taşınır, klasik süreçler değil sadece…

şunlara yönelmeliyiz:

• eğitimin kalitesi
• öğrenci sorunları
• öğretim çıktıları
• akreditasyon süreçleri
• bilimsel projelerin denetimi

Zor mu? Zor.

Aykırı mı? Aykırı.

Ama tatminsiz bir ruhun varsa… zor da aykırı da çok engel gibi görünmüyor.

Tabii burada kastım: yıkıcı değil, yapıcı tatminsizlik.

Belki de bu, iç denetçilerin sahip olması gereken en temel niteliklerden biri.

Kim bilir… Belki bir gün 1230 – Sürekli Meslekî Gelişim Standardı açıklamalarına bile girer, davranışsal denetim anlayışındaki gelişmelerle birlikte.

Öyleyse: Tatminsiz olun. Ama doğru şekilde.

Çünkü tatminsizlik yerinde kullanılırsa, en güçlü gelişim motorlarından biridir.

#AuditHumor #InternalAudit #DenetimGünlükleri #SürekliGelişim #BehavioralAudit #Governance #KamudaİçDenetim